****

[Piotr_Płoszaj]

Nie wiem czy znaczenia jakie poznałem, nadal mają jakieś znaczenie.
Nie wiem czy wartości, którymi się kierowałem,
nadal są wartościami, którymi można się jeszcze kierować. Autorytety są
takie - jakby nigdy nie istniały - jakby były tylko, gdyż należało na czymś się opierać.
Pełne kontenery. Wylewanie bez umiaru. Czasem, by trwać, należy więcej wyrzucać - niż przyjmować.
Kompilacja cieni szwendaczy. Aprobata na przypadkowość nieustannej migracji.
Chciało by się nazwać ich troglodytami. Lecz nawet nie wiesz,
jak piękne mają umysły, jak subtelnie pochłaniają. Nie potrzeba nam wojen.
Jesteśmy wojną dla samych siebie.

Chiton, założony na mnie - i to dawno przez matkę - wciąż kują, jest jakby z marmuru,
jednak czuć nagość jaką nigdy dotąd.
Cokolwiek by nie było powiedziane jest złe. Tak jest złe.
Nie i nie wiem jest równie złe - jak tak.
Niewyraźność substytutów to normalność [Jeśli się jej nie ma, to się jej pragnie,
jak narkotyku, którego jeszcze nie schemizowano do perfekcji;
perfekcji, którą się ma, gdy się czuje idealny byt w niebycie.]. Puste epicentrum,
a jednak pełne nieładu. Chropowate szkliwo. Sin City. Lustra pękły,
wizerunki wirują. Otoczenie zawęża horyzont,
ma rozmiar równy wielkości odległości centymetra od wzroku.

Pytasz: czy dajesz rady?
Nie wiem- czy daję rady. Nie wiem co to jest dawanie sobie rady.
Nie wiem- czy trzymam się dobrze, czy źle. Trzymam się,
chyba. Pierwszy raz łatwiej jest się mi żegnać, nie witać.

Troglodyci z pięknym umysłem uważają na siebie, uważają
mnie za nieudacznika, głupca. Fryz miał rację. Ludzie odchodzą zamiast przychodzić.
Nie wiadomo co i komu tańczyć.
Nie mam dla was już wartości, a jeśli ją mam, to... po co?
Pierwiastki przestały tlić. Pokuta sprawcą zmarszczonego podpiersia.
Wybacz za głupotę, wrażliwość, nieudolność przystosowania się do systemu. Wybacz, że się gubię,
że nie wiem czy ufać, jeśli tak, to... komu? Nakarm się słabością, tańcz swe cienie, tańcz
do upadłego...

nie wiesz co i komu depczesz