Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

GŁĘBIA ŚWIĄT

Janusz_Józef_Adamczyk
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Janusz_Józef_Adamczyk

Janusz_Józef_Adamczyk

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

nie magia
nie był magikiem
i nie aż tak kolorowo
pełna prostoty była ta noc

świadomość
że poczęła Go Moc
budziła i budzi nadzieję
znaki umacniają ją

mędrcy jako pierwsi
zapragnęli oddać Mu cześć
bestie poczuły się nieswojo
zbyt jasny był tej gwiazdy blask

ukrzyżuj Go! - wołano
kochający płakali
ufający szli na śmierć
taki był i taki jest ten świat

trudno go zrozumieć
nie czerpiąc z czystego Źródła
kłamstwa i zamęt
od zawsze kreują świat żądz

nie sposób odnaleźć sens
gubiąc się i plącząc
w tożsamosci swej -
rzeki nie płyną do źródeł swych

nieustanne się oglądanie
czyni wędrówkę bezsensowną
aczkolwiek próżny jest wysiłek
bez adoracji Kreatora pełni

Janusz Józef Adamczyk




Gryf

Gryf

Opublikowano
Opublikowano

Tak adorując Go wciąż musimy się uczyć.
Gdyby tylko był wśród nas...
On jednak chyba musi mieć coś wspólnego z magią by wciąż wytrzymywać nasze błędy.
Pozdrawiam, skłonił mnie do refleksji.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      Bez skojarzeń

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • Florian Konrad
      Lunapęd

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
    • Florian Konrad
      Homo floresiensis

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      o, jaki cudak: panujący, choć małpolud! gdyby korona rosła mu do wewnątrz czaszki – może kłując pobudzałaby szare komórki do działania. a tak – słowotok i przeskoki, szarpanina przerywanym ściegiem, myśl niczym kamyczek. puszczanie kaczek po chłodnej tafli. niewiele potrzeba, by naprawić. wystarczy odrobina czułości będąca jak kreska na środku talerzyka i banknot, by mógł ją wciągnąć, rozjaśniony poznał istotę własnych pragnień, chciejstw, fetyszyzmów. jednak nawet tego brakuje. wiem! poczytaj mu literaturę. na głos i mało wyraźnie, by zarysy się zlewały. pewnie spodoba mu się crossoverowy fragment o Podstolinie włażącej na Telimenę, słowa cętkowane, kręte. naucz go zafałszowanej sztuki, wersji kolażowych. niech jeszcze bardziej zmarnieje, podtraci się usiłując chwytać rozjazdy, przepływy, rozchylające się brzegi okładek. ...jeny, wyczuł, że o nim mówię, chyba zaraz zlezie z tronu! nie znasz, w głowie ci się nie pomieści, do czego może być zdolny! nie daj się zwieść – pomimo lichej postury – to bydlę, co gryzie i brda, uciekaj!
    • Waldemar_Talar_Talar
      czaszka Jorika

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - mi też uśmiech czaszki się podoba -                                                                                   Pzdr.serdecznie.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Ludowe

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witam - Ludowe mądrości są jak stare płoty.- zgadzam się - niby stare a wciąż żyją - wiersz na tak -                                                                                                                     Pzdr.                           

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...