Kryzysowe Kwiaty

[Beniamin_Opoka]

Przez oknoplastikon strzelistych wież Babel,
wylatują marzenia młodych aniołów,
mijają z kosmiczną prędkością meteorów
kariery za szczeblem, szczebel,
aż runą na bruk i rozpierzchną się jak sny przerwane,
przez psy deszczowe z uwięzi zerwane.

Słońce złote modnie opala ich kości
perłowe, anorektyczne,
przechodniów stopy mną gładkie garnitury,
fasady sukcesu, pozycji,
pawęże własnej ważności.

Kwiaty włożone w wody moralnego roztopu,
globalnego ocieplenia przyzwoitości,
podgryzane przez szczura rentowności.
A ogród ich rozkwitł ogromny!

I pięknie ich płatki w locie tańczyły,
dawniej numery by je zdobiły
buchalteryjnej bylebytności.

Dziś.

Bukiety wiązane windsorskimi węzłami,
wiatr głaszcze litościwie,
tuląc zwiędłe struny lnianymi nićmi,
łodyg u grdyk.
Kołysze kielichy jak dzwony,
echem grzmiące między łąkami,
że to co dziś z nimi,
jutro będzie z nami.

[bazyl_prost]

@Beniamin_Opoka
końcówka nielogiczna , kto czeka na śmierć? jakiś nawykowy smutek, mało zgrabny

[Edyta_Kaleta]

Mnie się podoba i uwierz znam wiele osób, które czeka na śmierć wierząc w jej wyzwoleńczą moc. Pozdrawiam :)

[Devil_de_la_Muerte_]

Pana sam przyjdzie zagrać w pokerka ze mną o duszyczkę:-)
Pozdrawiam