Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przejściowe

M_Patriota
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

M_Patriota

M_Patriota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zasnuła niebo mgła
i drogę po której
myśl moje szła.

Teraz nie mogę lecieć,
ani iść, a czekać,
jak ślepiec,
który nie może lecieć,
ani iść.

Przeczekam, aż słońce
odkryje niebo i drogę...
W tym czasie napiszę wiersz.

Pisałem, dnia 15.11.2013 rok. Podlasie

II

Los mnie nie okradł
z dzieciństwa


Los mnie nie okradł
z dzieciństwa -
a zesłał anielskie życie.
Biegałem wśród łąk
mleczem kwitnących,
polnymi drogami pomiędzy
zbożem zielonym i złotym,
ścieżkami na skróty zrobionymi,
miedzą oddzielającą
pola do kogo należą.

Los mnie nie obdarł
z dzieciństwa -
swawolny biegałem
pod niebem błękitnym,
raj miałem na ziemi,
oddychałem powietrzem,
choć ziemskim,
małym aniołem byłem.

M_Patriota

M_Patriota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Pomyłek Stokrotny -

"Ale fajnie.
Każdy chyba tęskni do bycia "małym aniołem".

Myślę, że tak?!

A z tym: Jedynie "Teraz...ni iść." Za pierwszym razem miałem napisane: "ani iść" w dwóch miejscach. Czytając innego autora wiersz, napotkałem na to właście "ni" i u siebie zmieniłem z "ani" na "ni". Teraz chyba trzeba wrócic do "ani". To może w wierszu był mały błąd językowo-stylistyczny, ale ja też wolę "ani".
Dziękuje i serdecznie pozdrawiam. Mietko

Ładny Twój Login: Pomyłek Stokrotny. Wpaść na coś takiego, to miłe dla czytającego, jak i niemniej Tobie.

aluna

aluna

Opublikowano
Opublikowano

@M_Patriota
Mietku nie ukrywam ,że poruszył moje emocje,,,bardzo!
Nie uwierzyłbyś , mam tapetę w telefonie , aniołka , którego dostałam w prezencie- (od dziecka), ma twarzyczkę Anioła Stróża , który wisiał nad moim łóżeczkiem , a potem nad łóżkiem w sypialni(mają taki sam wizerunek-przypadek?)!
Serdecznie!
Hania

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Kino

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          A same do kina? Ma Nikodem asa!
    • Poet Ka
      niebytu lekkość

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Wochen piękny i wieloznaczny wiersz... @Wochen tytułem nawiązuje do Kundery    @Wochen dialoguje z nim
    • Marek.zak1
      Błędne koła

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Bardzo poruszające, a picie kobiet to niestety powszechny problem, mniej widoczny niż facetów, bo babki to robią bardziej dyskretnie i się z tym dobrze kryją. Pozdrowienia dla peelki. 
    • wiedźma
      Temperatura

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Mel666 Siostro:)))  Trzy pierwsze wersy są zapowiedzią (pomysł genialny!)  tego, co ten wiersz będzie w sobie zawierał, uff ! Mamy kolejno:resuscytację, reanimację i artystyczną defibrylację.  Pojawia się podmiot- kobieta w czerwieni. To ona będzie przechodzić przez te etapy/ procesy. Jej twarz jest odwrócona na płótnie, a wschód jest zachodem, a poludnie- północą. To jest obraz tego, że wszystko jest odwrócone tak, jak twarzy kobiety, odebrałabym też jako ogólnie rozumiany chaos - odwrócenie świata. Ten obraz " wierzga do góry nogami", a farba olejna " pluje" naznaczając znakiem zapytania naskórek. To nie jest dla mnie oczywiste, ale odbieram  jako to tak, że" obraz"  kobiety w przenośni sprawia ból a dokladnie  zderzenie farby z naskórkiem.  Podoba mi się także tatuaż, który jest zaszyty głęboko maszyną do szycia z satynową ( ! ) igłą.  Podbieram to tak, że tatuaż  jest   " na zawsze", bo jest głęboki  choć jest szyty za pomocą statynowej igly ( nie nici ! ).  To mnie to znaczy tyle, że jest delikatne, ale trwałe. Brzmi też odrobinę jak trauma, coś co jest tylko ozdobą ciała choć boli.  Z kolei " naznacza znak zapytania naskórek" jest dla mnie obrazem tego, że sztuka, tworzenie( np. pisanie)  nie jest ozdobą ( tak jak tatuaż), ma w sobie życie, " pluje". Sam znak pytajnika to niepewność. Dalej pojawia się  po raz drugi,  kobieta w czerwieni. To drugi etap. Reanimacja.Ona tańczy w piruecie na drewianym parkiecie w bladym świetle świec. Ma na sobie czerwone szpilki. Sama czerwień  kojarzy mi się tu z krwią, z życiem w szerokim znaczeniu, mamy tu też taniec. W ogólnym rozumieniu odbieram to tak, że sama " reanimacja" obudziła w podmiocie życie, jest kobietą z krwi i kości, nie jest już tylko obrazem. Blade światło  odbieram jako coś, co jest nietrwale, daje tylko iskrę zamiast ognia, płomień jest nikły. " Bije dzwon... krzyk nadgarstków w tle"  to dla mnie przejście to atystycznej defibliracji. Koniec poprzedniego etapu. " Purpurowa rzeka , która płynie w dół " i " krzyk nadgarstków"  w tle to obrazy tego, co już było. Czas na kolejny. Dalej, po raz trzeci, pojawia się kobieta w czerwieni.  Jest ona narysowna ołówkiem, naostrzona temperówką i wymazana gumką. Dla mnie to jest obraz tego, że jest to  kruchość, którą można łatwo zetrzeć, jest jednak na tyle " ostra", że naostrzona temperówką. @Mel666 Siostro ! Dla mnie ten wiersz jest wielowymiarowy. Można go odczytać tak,że  nawiązauje do życia podmiotu lirycznego, wtedy kobieta w czerwieni będzie dosłowna czy też  jako,  szeroko pojmowane,   same relacje międzyludzkie. Przychodzi mi także na myśl sam wymiar twórczy. Ostatnim odczytaniem były wymiar duchowy. Wiersz nie daje bezpośredniej odpowiedzi i sam nie kieruje w żadną stronę. Każdy z nas odczyta to sobą. To jest naprawdę wspaniały wiersz, który podniósł moją temperaturę ;), Buziole, Siostro ;)))        
    • Charismafilos
      Duży człowiek

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Natuskaa coś w tym jest. Zastanowiło mnie to. Po czym poznać wartość człowieka??? Hm.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...