Cicha noc

[Wiesława_Jadwiga__Kurpiewska]

Pomalowany jaskrawą żółcią miejski przystanek oświetlają uliczne lampy, nowoczesny rozkład jazdy i niezwykle bogate bożonarodzeniowe akcesoria. Padający deszcz, nie tylko potęguje ich smutek, ale i od razu zamarza na wszystkim, co zmokło. Zbratani wspólnotą milczenia patrzą przed siebie. Naprzeciwko, po drugiej stronie ulicy, stoi budynek plebanii połączonej z kościołem. Tam, gdzie przychodzą modlić się ludzie, jest ciemno. Tam, gdzie mieszkają duchowni, jeszcze pali się trochę świateł. Z tyłu, za przystankiem, znajduje się nieczynny o tej porze budynek dworca autobusowego. Kilka lat temu późni podróżni i bezdomni przed zimnem, samotnością i ciemnością ukrywali się w poczekalni, ale odkąd okazało się, że dworzec wraz ze stanowiskami jest własnością Kościoła, zamykają go na Apel Jasnogórski.

Nawet jeśli się zrzucą, to będą mieli mało pieniędzy, a na pobliskich ulicach nie ma nawet jednych drzwi, do których mogliby o tej porze zapukać. I wszyscy troje o tym wiedzą, że jeśli do rana na tym przystanku umrą, sam Chrystus będzie po nich płakał. Ale w świątecznym zamęcie zapomniano powiesić te piękne, bożonarodzeniowe iluminacje na krzyżach, i Chrystusa nie widać. Pod ich ubrania zaczyna wchodzić ziąb. Od jednego pachnie ludzkością, od drugiego łzami i krwią, od niej słodkimi perfumami. Siedzą tam ręka w rękę: lokalny bezdomny, miejscowa poetka i Bóg.

[Wiesława_Jadwiga__Kurpiewska]

@Marek_Orzełowski

pomiędzy Credo a prozą poetycką jest jednak wielka różnica :).
To stary tekst, po Pańskim komentarzu i namyśle trochę jednak go poprawiłam, ale pomimo tego, że podoba mi się "Hymn Wdzięczności" z "Listu do Rzymian", tytułu na "Trójca święta" chyba nie zmienię :)