Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

https://plus.google.com/photos/103276734392610294633/albums/5485158496007309761/5775738984576150226?banner=pwa&pid=5775738984576150226&oid=103276734392610294633

Żółkną brzozy wśród sosen
Wiekiem dorodne, jak stare damy.
Mają z tyle, co ja wiosen,
W dodatku te same melodie gramy...

A kiedy z impetem liście będą spadać
I kiedy jesień głuchymi wiatrami zacznie grać,
Przyjdzie dom polubić -
I tak przez zimę całą w nim trwać.

Na wiosnę czas pokaże,
Kiedy z nagich drzew zejdzie szadź,
Co z wiosną w życiu się okaże,
Jakie melodie skomponuje ptasia brać?

Opublikowano

Ładna ta podlaska jesień!
Mietku opuściłabym w siódmym wersie -się-;
-to samo w ostatnim bez-mi-;-przecież nie tylko Ty uslyszysz trele!
Szokoda ,że nie wstawiłes linku ze zdjęciem , (chyba przywykłam) , bo urocze!
Pozdrawiam!
Hania

Opublikowano

A ja za pasem mam zapasik na zimę :)

Technicznie - w drugiej strofce masz: "zaczną", "zacznie" - może jedno słowo zastąpić np. - będzie, albo inaczej. Aby się wygodniej czytało :)

a w domu ciepło i kominek
i świerszcz co zagra na skrzypeczkach
niejedną wspomni się godzinę
pośród paproci albo w mleczach

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No i ja sie podepne ,,,z moim:

w zaroślach mały zielony skrzypek
rozłożył partyturę brzęknął cykadami
rozbrzmiały tony cichej muzyczki
niosły wokół melodię lata wspomnienie

tańczyły trawy kwiaty i motyle
wiatr lekko wtórując powiewem przygrywał
zasłuchanych miłością rozbrzmiewał
poruszył emocjami otulił mocno

bezszelestnie zdmuchnął płomyk świeczki
nocą wziął ukryte skrzypeczki maleńkie
w przytulnym zakątku przysiadł cichuteńko
i grał i grał słodko do snu ukołysał





Dnia: 2012-08-29
Pozdrawiam!
Opublikowano

Hannah K -

"zaczną" - poprawiłem na "będą". Jak dobrze, jak ktoś może pomóc doradztwem. Serdecznie dziękuję. Mietko

Alunko -

Tylko tyle dodam, bo brak mi słów. Wzruszająco i pięknie. Bądź pozdrowiona. Mietko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Trollformel fandom czuwa !!!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      nie używam twarzoksiążki, ale znany jest mi ten rozpędzony roll'n'scroll- er. I nawet chyba wiem o co chodzi w wierszu 
    • @EsKalisia podoba się! Pokazujesz ciekawą stronę... siebie, jak już wspomniał przedmówca

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dobra liryka
    • „Wisło – Matko Polskości”   Wczoraj, w zadumie nad twoim brzegiem siedziałem, patrzyłem, jak z nurtem niesiesz srebrzyste wody, i dzieje twego istnienia w milczeniu rozważałem, widząc płynące, pełne liści, gałązki i kłody.   Jeszcze wczoraj, wśród lasów, pośród górskich skał, w szalejącej burzy srogiej, gdzie ulewa i gromy, dziś już płyniesz wśród ludzi, dokąd twój szlak cię wiódł, i spokojnie rozpościerasz się nad krajem znajomym.   Cicha jesteś w płynięciu, pełna dumy i harmonii, gdy słońce złoci fale twojej wieczornej wody. Lecz pod pozorem łagodności, pod zwierciadłem toni, skrywasz nieokiełznane wiry i kaprysy pogody.   Z mgieł Babiej Góry wzniosłej, z urwisk skalnych świtu, wyruszasz szmerem potoków i pieśnią kaskady, z rosy leśnych polan, ze źródlanego wykwitu, ze stromych zboczy, gdzie dojść nie da się rady.   Ileż istnień zabrałaś w swym nurcie głębokim, przez wieki byłaś świadkiem ludzkiego przemijania, ile wspomnień ukryłaś pod zwierciadłem szerokim: radości i zwycięstw, bólu oraz pożegnania.   Pamiętasz dawnych królów i polskości zaranie. Nad twymi wodami patrioci pieśniami śnią, gdy rodziło się państwo i narodowe trwanie, a ich słowa do dzisiaj w twoim szumie wciąż brzmią.   Bielą się twoje plaże w letnim słońca złocie, malują ciebie artyści na płótnach i kartach, poeci odnajdują uśmiech w twej różnorodności splocie, choć w twoich głębinach nie ma miejsca na żarty.   Wisło, rzeko pamięci, potężna i szeroka, rzeko ścieżek miłości i spacerów we dwoje, jak historia narodu — nieopisywalnie głęboka, swą dostojnością zdobisz naszych dziejów obyczaje.   Od źródeł aż po Bałtyk przez polską ziemię płyniesz, łączysz miasta i wsie, pokolenia w jedności, z każdym kilometrem majestatu przyczyniasz do opowieści splecionej z pamięci i polskości.   Płyń więc, Wisło, przez wieki, niezmienna w swoim biegu, niosąc świadectwo dziejów zapisanych w narodzie. Bo dopóki twe fale szumią na polskim brzegu, dopóty żyć będzie Polska — w pamięci, sercu i zgodzie.   Leszek Piotr Laskowski
    • @Charismafilos Może w tym wypadku prawd jest wiele, żadna zupełna? Albo prawda jest rezultatem różnych wektorów? A może złożeniem perspektyw z każdego punktu kuli?  - Synku, jak zbudowana jest ludzka osobowość? - To musisz sobie Tato wyobrazić kulę, której środek jest wszędzie, a obwód - nigdzie. Z innej strony są teorie, które mówią, że jedynym istotnym rozróżnieniem na poziomie osobowości jest aktywacja/brak aktywacji.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...