skandynawski splin

[mars]

mżawka napawa nas optymizmem
wtedy ma się alibi na niepokorność
wściekłe psy topi się w kwasie solnym
zagryza kiełbasą i zbiera niepoliczalne
pulsacje cieknącej po skroniach wody

niektóre barwy przechodzą w noc
zostaje tricolore na wysokości oczu

potykamy się o zodiak i kręte fiordy
koniec horyzontu zbliża się, by przyjąć
chętnych i nawiedzonych odkryciem
że jednak ziemia jest płaska
a przynajmniej w naszej okolicy
w niepogodę trwa prowincjonalnie

samobójczy marsz lemingów

[maria_bard]

Chyba wolałabym czytać ten tekst bez enterów.

"wściekłe psy topi się w kwasie solnym
zagryza kiełbasą i zbiera niepoliczalne
pulsacje cieknącej po skroniach wody"

To przykład (jeden z kilku), gdzie zbitki spółgłosek utrudniają włączenie się w wiersz.
Nie czuję poetycznej, lekiej ciągłości tekstu. Skandowanie wers po wersie. Nie wnikam w treść, bo czuję się zniechęcona.

To moje wrażenia. Tylko:-)))
Pozdrawiam. E.

[Magdalena_Blu]

Dla mnie ok bez "zodiaku".
Pozdrawiam.

[Magdalena_Blu]

Dla mnie ok bez "zodiaku".
Pozdrawiam.

[andrzej_barycz]

Splin jest stanem gęstym, ciężkim i osaczającym, dlatego "napowietrzające" rozstrzelenie wersów, jest dla mnie kompletnie niezrozumiałe, z wiersza (dobrego) wyparowuje klimat.
Po co to panu ?

[mars]

mario, proponujesz logoreę, co nie jest moim sposobem pisania, ale miło, że czytasz ;-)
Marku, co do zodiaku, to gdybyś kiedyś przesadził z ilością alkoholu i nocą szedł ze spuszczoną głową - napewno potknąłbyś się o gwiazdy ;-)) Dzięki Magdaleno za OK.
Andrzeju, nie mam wpływu na 'rozstrzelenie' wersów - to raczej sprawa edytora serwisu. Pozdrawiam

[Marek_Orzełowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

przesadziłem nie raz z ilością alkoholu. nie potknąłem się o gwiazdy, co najwyżej o chodnik bądź własne stopy, o innych.