Beast

[Gifted_Mate]

Wiele pytań: po co, dlaczego?
Wciąż tkwimy w mentalnej klatce
Dobrych ludzi spotyka tyle złego
Los zmierza po spróchniałej kładce

Nie potrafimy słuchać naszych bliskich
Choć tak bardzo ich kochamy
Tak trudno uszanować myśli wszystkich
Na kompromis uwagi nie zwracamy

Gdy nastąpi czas pustej ciszy
Błędy tak znajome się wydają
Umysł już przepadł w dziczy
Nirwana to tu siły znikają

Stan upadku, dna, wiecznego mroku
Uciec! aż niemożliwym się staje
Dalsza droga to błysk amoku
Serce z prochów nie powstaje

Zwierzęcy instynkt tak nami kieruje
Jak powrócić na właściwy szlak?
Gniew w organizmie tylko kiełkuje
Chęć dotknięcia wolności niczym ptak

Wystarczyło aż słuchać i wierzyć
Uszanować to wszystko, co mamy
Teraz ciężko coś komuś powierzyć
Siebie za każdy upadek obwiniamy

Co zrobić? - ostatnie już pytanie
Mózg w zgliszczach, popioły rozsypane
Możliwe jest znów go odzyskanie?
Czy bezpowrotnie myśli moje rozwiane?

Teraz koniec, instynkt objął władze
trzem potrzebom całe życie powierzył
Umysł zamknięty, życie na wadze
Piórko lżejsze, duszę Styks zmierzył

Mogiła już wykopana,łzę uroniłem
Dobry człowiek, kiedyś go znałem
Myśl go zawiodła, sam uwierzyłem
Tak latami o błędach rozmyślałem

Głęboko pod ziemią leży pochowany
Widzisz go każdego dnia, naprawdę?
Tektura bez twarzy, był szanowany!
Marionetka bez głosu trzyma gardę

[a._mrozinski]

Wiersz w okowach rymów. Rymowanie za wszelką cenę odbija się negatywnie na treści. Nie lepiej pomyśleć nad tym, co rzeczywiście chciałoby się przekazać i spróbować napisać to na biało?

Arek

[zbyszko]

Sam wiersz... nie jako wiersz, jako próba wyrzucenia z siebie siebie,
bardzo dobra.

Natomiast jako wiersz w rozumieniu litaracki i badaniu poziomu wiersza - 2/3 słów jest całkowicie zbędnych. Jeżeli wprowadzasz słowo do wiersza, dbaj o to by nadawało sens dwóm pozostałym.

Mogę spróbować ? pozbędę się rymów, bo są całkiem niepotrzebne.
Pozbędę się wiele więcej, tylko przepiszę. Znajdę inne słowa. Trochę bardziej jak teraz wygląda poezja. Postarałem się nie dbając o sense wiersza oddać każdy wers, może na tym skorzystasz. Nie chodzi o trendy i o poszukiwanie własnego wyrazu, chodzi mi tylko o to jaki kierunek poezja nabiera do twojej myśli, żebyś nie kulał anarchonizmów,
chociaż piękne, to są niepotrzebne, tak już pisali ludzi. Popatrz na moje zdania i sam znajdź swoje. Potrafiłem w miarę, tak mi się wydaje oddać 3/4 twojego ( w moim mniemaniu) wiersza a użyłem 1/3 słów. Gdyby słowa były lepsze możesz je walić non stop, ale muszą być dobre... a nie wszystkie były. Jak mi się udało dałem Ci twoje rymy :) czasem dają dobrze, czasem niepotrzebne, sam oceń.


***

Zamknięte pytania
bez odpowiedzi
pordzewiałe w waszych odpowiedziach

Są kłódki, lecz nie macie kluczy
nie wystarczy nazwać
uczucie żeby zyskać szacunek

odezwiasz się ciszą
wszystkie moje złe wybory
milknę w szaleństwie
znikam

[pomijam cały akapit]

jestem człowiekiem
czyli oddycham i jem
szukam drogi
gniewam się na kiełki
pszenicy która nie wyrosła

Wystarczyło aż słuchać i wierzyć
Uszanować to wszystko, co mamy
Teraz ciężko coś komuś powierzyć
Siebie za każdy upadek obwiniamy

nasłuchujmy cicho
wśród zbóż możesz znaleźć
do chleba szacunek
nie oddawaj go
bo silos ma głęboki upadek

odchodzę w zgliszcza
spalam się
popiół daje nawóz i odradza

groby są szerokie i głębokie
dobrzy są ludzie
potrafią wybaczać nawet mi

Jak odkopiesz ziemię
mam nadzieje, że mi wybaczysz.