Upragniony smutek

[Łukasz_Jastrzębski]

Wyciągam wielki korek, na powierzchni wir,
Endorfiny, dopaminy, twarz mnie boli od uśmiechu,
Może wystarczyłby glonojad, i trochę chloru,
Choć wymieniając na świeże, mają większy kopniak,
Zaczyna się, jak deszcz zmywa farbę ze ścian,
Refleksje, smutna muzyka, niech mnie ściagnie niżej,
Otchłani dno, łzy, teraz kąpie się dusza,
Korzystam ze smutku, bo Yin przechodzi w Yang,
Bo to nie dualizm, to jedność, wierzę w to,
Bez jednego nie ma drugiego, to wspaniałe,
Mną się na razie nie przejmuj, prysznic orzeźwia wiem,
Tym bardziej tak jak dziś, gdy drzewa mają chlorofilowy bufet,
Bananu z tego nie będzie, za mały, tęcza - nawet słodsza,
Lecz na razie, tam gdzie światło nie dochodzi,
Resetuję zmysły

[bazyl_prost]

samotna psychika zaczęła dojrzewać