Dzieje Aniołów – wydanie drugie poprawione

[mars]

słychać Jego znienawidzony szept
czas pełznie omijając waszą ulotność

On dał mi kiedyś skrzydła do wzlotu Tam
wziąłem kamień - przedstawiciela gatunku
stworzyłem zaprawdę coś z lawy i pyłu
wyhodowałem własne urwisko
by mieć skąd tęsknić

spektrum niespełnień to tęcza na Dole
zawodzenie ginie we wrzawie dzwonów
miotam koktajle mołotowa - spadające gwiazdy

marzenie to dotknąć ziemi
zasnąć na łące wsłuchać się
wsłuchać w odlatujący czas

czy usłyszę ostatni jęk trogirskiej wieży

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 30 Listopada 2022 przez mars (wyświetl historię edycji)

[Malarz_]

siedmiu archaniołów walczy
całe niebo na nich patrzy
chóry trąbią do odwrotu
by się cofnąć w stronę tronu

Wiersz brzmi jak tęsknota upadłego anioła, który tkwi w ludzkim ciele i wspomina co utracił. Anioły podobno powstały z płomieni bezdymnego ognia.
Muszę pczytać dłużej, żeby odkryć więcej. Podoba mi się wiersz, lubię takie klimaty.
Pozdr.

[Jolanta_S.]

skromne marzenia, mi/sie coś więcej...

[aluna]

Marku,bardzo dojrzały przemyślany tekst,kojarzy misie z katedrą,ale przepraszam gdzieś dzwony biją (zapewne przypomni,,,)!
Ale,ten czas,,,pełznący....dla nas tu bezwzględny!
Jeszcze wrócę,bo tekst zatrzymał,lubię zagadki przeszłości przeniesione w teraźniejszość!

Pozdrawiam!

[innocenty_prędki]

gdy czytam to czuję ;)
cedzenie przez zaciśnięte zęby

ps.
jęk trogirskiej wieży " - nie ma takiego wyrazu jak, np. .[peeeeeeeeeep!].. o kurwa! :))

[mars]

Dziękuję wszystkim za czytanie i ciekawe uwagi ;-)