Barwy szczęścia poety

[M_Patriota]

Wkładasz niedolo mi w usta słowa,
Które są jak gorzka radości zmowa.

Nie jestem barwnym człowiekiem -
Jestem zadumaną jednostką.
I choćbym żył całym wiekiem,
Szukałbym słowa do walki z pustką.

Między zdrowym duchem, a upadłym
Ścierają się niepokoje - zwątpiona jednostka.
Silnym sportowym charakterem rad jestem
Pomóc memu bezwładowi z troską.

Upiory i czarty nie zdołają opętać duszę moją!
Nie jestem dla upiorów i czartów nic warty,
Bo ja nie jestem zastoją.

Ja się czuję poetą.

Jestem dla bliskich coś wart.

Dla upiorów i czartów będę zażarty!
Słowem ich opluję - wiersz im zgotuję,
Że życie dało mi dzisiaj sen:

Szedłem do żony przez złoty len,
Hen tam dalej stał wodą otoczony ubogi dom,
W nim mieszkała moja żona biedna Barbara, lecz kochana.

Tak upiorze i czarcie bez drogi!

Następnie pojawił się koń -
Siedziałem na koniu w ostrogach
I kopytami rozbryzgując ziemską woń -
Pędziłem ku niej i wodami z samego rana,
Mając za sobą znak życia z ranami!


Kiedy dotarłem pod dom -
Czekała na mnie moja kochana Barbara...
Zsiadłem z konia, jak rycerz zalotny
I poniosłem Ją w dom, w ten dom,
Gdzie miłości był pełen gwiaździstego nieba skłon...

Barbarze