Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

niektóre słowa krzyczą niemo
- aż uszy bolą od tych bezdźwięków

głoskom brakuje głosu
a myśli puchną z nadmiaru
pomyślunku

taka cisza nie milczy
- drze koty, spala mosty
bez wielkich liter i niskich zachowań

a my jej słuchamy
nieświadomi i głusi
licząc własne wdechy i braki w odwadze

czasem mowa jest sierpem
a milczenie młotem

Opublikowano

witam wszystkich serdecznie :-)
po prawie dwuletniej przerwie znów wracam na poezję.org. zapewne nie jest to ósmy cud świata - ale po tak długiej poetyckiej rozłące początki zazwyczaj są ciężkie. mam nadzieję częściej tu zaglądać a teraz z niecierpliwością czekam na Wasze opinie!

pozdrawiam
/k.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dlaczego "czasem"?

pierwotna wersja była uboższa o ten przysłówek - niemniej stwierdziłam, iż nie zawsze mowę i ciszę należy oceniać tak rygorystycznie. tyczy się to tylko opisanej powyżej "nerwowej sytuacji, kłótni" - stąd dodanie "czasem"
Opublikowano

mnie też podoba się przekaz tego wiersza.

ale: czy na pewno tylko 'niektóre' słowa? czy może nieco więcej niż nieco więcej słów, lecz tylko 'niekiedy' ?

drugi wers jest według mnie ciut za otyły, tak chętniej bym go widział:

- aż uszy bolą od bezdźwięku

podobnie jak natę kruk też mnie zadrasnęło słowo 'pomyślunku'; nadmiar np. konceptu wydaje się mi w tym miejscu trafniejszy.

niskie zachowania zastąpiłbym np. podłością

no i w końcu owo 'czasem'

zgrabniej widzę to tak:

mowa bywa sierpem
zaś milczenie młotem

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...