Sobota - niech patrzą

[bohaterka życia wie]

Niech patrzą, niech widzą
Jak fantastycznie gram
Raz śmiech, raz łza,
Ruch gwałtowny acz opanowany
Kreacja leży jak ulał
Żaden szew, żadna metka nie uwiera

Lecz z boku zwisa jedna nitka
Nikt o niej nie wie
Chowam ją pod pachą


Wtem podejdzie ktoś od tyłu, zauważy, pociągnie
Ujawni kawałek skóry cienkiej i bladej
Trochę zimno

Ktoś drugi przelotnie dotknie
Zaswędzi, podrapię
Zrobi się czerwone

Ktoś trzeci sypnie trochę soli
Zapiecze, podniosę rękę by podmuchać
Rozpruje się dalej

Ktoś inny zauważy, szarpnie, odsłoni więcej
W panice spróbuję się zakryć, będzie zamieszanie

Ktoś ostatni bez skrupułów całkiem obnaży
I wszyscy zobaczą, że stoję całkiem naga
Tak naga, że aż przezroczysta

[Dominik Lis]

Bardzo podoba mi się twój wiersz. Bardzo oryginalnie poruszyłaś to, że możemy myśleć o sobie jako o osobach pewnych siebie, takich bez ograniczeń ale w rzeczywistości będących płytkimi. Dodam do tego, że ten wiersz jest bardzo kobiecy, niemalże intymny.