Zabawa w poezję

[M_Patriota]

Nie chodzę po ziemi,
ale i nie bujam w obłokach.

Bujasz, bujasz.
I o to chodzi.
Asumptem wiersze układasz -
i wpadasz we własny zachwyt.
Przy stoliku siadasz -
i do komputera wnosisz
swój wierszowy wykwit...

To prawda, najjaśniejsza prawda,
Bo znam co to być cierpieniem,
Które jak żal, jak wada -
Po grób nosząc kalectwa imieniem.

Ja nie pisze z talentu,
A z bólu, cierpienia i żalu
Wkładam z życia rymki
do własnej poezji ekwiwalentu,
Unikając wesel, tańców i balu.

Mój żywioł to las i jego mieszkańcy,
Które mają na imię: ptaki.
Z natury i z losu są dla mnie wybrańcy
W których bardziej, niż w ludziach
widzę trud wszelaki.

I nigdy nie żądają żadnej zapłaty,
To co robią robią z natury.
A ja wchodzę z ptakami w wierszowe swaty,
Bo ptaki to nie leniwe kocury.

Niesie się echo po lesie, niesie -
Wszelakiego żywiołu co ku mnie dochodzi.
Miło i wesoło jest że się
Aż w sercu mym radość się rodzi.

Oj, Boże, jak pięknie mieć duszę poety -
Na łonie natury i w sercu melodie.
By radość pozyskać nie trzeba zażyć sety,
Wystarczy Wena, żeby uniosły się wierszowe Odie.

Białystok, dnia 23-10-2012 rok.

[Emanuel_Wójcik]

U mnie "seta" i wena idą w parze..hehehe
Pamiętam jak studiowałem i znany socjolog Kazimierz Kik, mówił
nam, żeby przed jego wykładem "pierdyknąć setkę"..
Niestety, na secie się nie kończyło:)))
i studiów nie ukończyłem...
pozdrawiam.

[M_Patriota]

No cóż, bardzo współczuję Ci. Ale i tak jesteś mądrym człowiekiem.
Najważniejsze, żebyś miał pracę.
Pozdrawiam serdecznie, choć ciągle z zimowego Podlasia.

Mietko Patriota