Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Nagle wypchnięte z głębin oceanu na powierzchnię
w wyniku silnego trzęsienia Ziemi klejnoty Pacyfiku
w strefie Palau z tożsamością potwierdzoną klifami
odsłaniają dziewicze rafy obsypane koralowcami

Małże wymykają się mackom ukwiałów żeby naraz
wydalać z siebie chmurki tętniące życiem na wzór
reakcji łańcuchowej a budowniczymi lądu zostają
dopiero po samounicestwieniu się suto wyściełając
podłoże dla roślinności z czasem wabiąc zwierzęta

Nie umknie oku ludzkiemu lita baśniowa sceneria
wraz z wieloma malowniczymi wapiennymi jaskiniami
wyrzeźbionymi przez wieki tą kroplą drążącą skałę
ukryta w podwodnym świecie odległych zakątków


:)

 

Edytowane przez _Mari_anna_ (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Ładnie napisany obrazek. Tam niżej jakiś typ instaluje zdjęcia wprost z broszurek bojowych świadków jehowy.
Naprawdę ładny obrazek raf koralowych tylko brakuje jakiejś głębszej myśli, przekazu o ich degradacji. Trzęsienia były i są nierozerwalnie związane z ziemską skorupą, gorzej gdy takie człowiek wywołuje, testując swoje bomby.

Opublikowano

Obrazek śliczny, wręcz bajeczny, cudo! Forma trochę mi zgrzyta, bajkowe kolory przeplatane słowami z informacji prasowych... chociaż... człowiek zawsze chce opisać świat po swojemu, żeby jemu pasowało, w drugą stronę się nie da...

Ostatnia strofka - wprawne, wymagające oko na pewno wychwyci wspaniałości i zaczerpnie z nich jakieś zawiązki ciekawych pomysłów...
No i wreszcie - ważna rzecz - jak piszesz, każdy cud potrzebuje czasu, by powstać. Jestem za, zdecydowanie.

Pozdrawiam ciepło, choć zimno dziś :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jesteśmy najlepszą możliwą wersją siebie więc...
    • Bestia Kat Zgniłazieleń oczu diabła Pożółkła śmierci twarz Wdech siarki Wyziew piekła Umysł gada Skóra węża   Brak  serca Duszy brak Brak sumienia Trzewia   Egzorcyzm trwa zdychaj zdychaj zdychaj Niesiło nieczysta Egzorcyzm trwa zdychaj zdychaj zdychaj Niesiło zła Egzorcyzm trwa zdychaj zdychaj zdychaj Całkiem sam   Miasto sza ta na  
    • O strachu przed śmiercią nie napisze nikt kto nie zauważa jak cudowne jest życie.  Nie boi się śmierci ten co przez życie idzie we śnie.  Zauważyć ulotnosci piękno chwili jak zachwyt nad słońcem co ku horyzontu linii się chwyli i w zachwcie to chwycić w źrenice i w umysł i się w tym zagubić by potem siebie zagubionego moc móc tam odnaleźć gdy żale.  Autorze temat w punkt Bać się śmierci to wierzyć w życia cud.  Kończę już 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Klaudia Gasztold Zachody słońca są bardzie widowiskowe od wschodów,  a także bardziej kolorowe. Pozdr. 
    • @Berenika97Znakomity opis. Pozornie chodzi o banalną sytuację - dziewczyna wystawiona do wiatru, ale Ty nadajesz każdej chwili czekania, narastającego zniecierpliwienia, rozczarowania - niezwykłą wagę. Nad każdą z nich pochylasz się, próbując ją rozgryźć i zrozumieć, aby w końcu dojść do finalnego "do mnie dotarło wszystko". Myślę, że można ten opis ekstrapolować w ogóle na rozliczenie ze związkiem, w którym nadzieje zderzyły się z odrzuceniem, gotowość, dobra wola, czułość, troska - z milczeniem i ucieczką. Skojarzyłam sobie z czymś, co nazywa się fachowo "unikający styl przywiązania" - ktoś nagle znika, wycofuje się, odbiera siebie - bo stało się za blisko. To jest oczywiście jakaś podskórna warstwa wiersza, niekoniecznie zgodna z Twoimi intencjami, ale tak mi jakoś przyszła na myśl taka interpretacja, po przeczytaniu zwrotki o trzymaniu się za ręce.   A pijaka od razu polubiłam, on tutaj jest bardzo ważny. Wiesz, czasem drobna interakcja z przypadkowym człowiekiem, daje bardzo dużo, pozwala czegoś się uchwycić, aby całkiem nie stracić oddechu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...