Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ciach

Nie prosiłem o wykład na temat miłości tylko o skojarzenia z poszczególnymi stanami emocjonalnymi. Proszę wypowiadać się na temat. Poza tym kopiując powyższy wpis powinien pan podać źródło.

To wiki jakby pan wkleił pierwsze zdanie wujek google pokazałby, pan nie zrobił tego samego kopiując ?
i ma pan jeden ze stanów emocjonalnych, sama poezja :)), co dotyczy obraźliwości to to co nie jest prawdą, prawda?
Pozdrawiam,

Wypraszam sobie, ja podałem źródło więc absolutnie nie zrobiłem tego co Pan, poza tym mój "wstęp" jest wpisany w cudzysłowie. Czytelnik nie ma obowiązku szukać źródła, za to obowiązek podania źródła spoczywa na autorze. Jeżeli chodzi o moje stany emocjonalne - posiadam znaczną ich część, tak jak większość ludzi.
Słowa, które pogrubiłem w pańskiej wypowiedzi - proszę o wyjaśnienie co dokładnie ma Pan na myśli. Stosując skróty myślowe, zwłaszcza w wypowiedzi pisemnej, może prowadzić do nieporozumień.
Pozdrawiam
Opublikowano

Raz przekląłem pewne miejsce. Od czerwca do września kropla wody tam nie spadła a wokół burze potężne się przewalały. Jak na sawannie wyglądało.
Ja ludzi widzę od tysięcy lat i nic się nie zmienili tylko technologia, stroje itp. Wewnątrz są tacy sami. Pora mi skończyć zapisy w księdze i wymazać wszystko.
Dam jeszcze rok na poprawę a później spuszczę rój meteorów. Te na Syberii były ostrzeżeniem i pokazały jak ludzie są mali i bezbronni.
Tutaj nie ma miejsca na sentymenty i uczucia, co mi rozkażą wykonam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ciach

Nie prosiłem o wykład na temat miłości tylko o skojarzenia z poszczególnymi stanami emocjonalnymi. Proszę wypowiadać się na temat. Poza tym kopiując powyższy wpis powinien pan podać źródło.

To wiki jakby pan wkleił pierwsze zdanie wujek google pokazałby, pan nie zrobił tego samego kopiując ?
i ma pan jeden ze stanów emocjonalnych, sama poezja :)), co dotyczy obraźliwości to to co nie jest prawdą, prawda?
Pozdrawiam,

Wypraszam sobie, ja podałem źródło więc absolutnie nie zrobiłem tego co Pan, poza tym mój "wstęp" jest wpisany w cudzysłowie. Czytelnik nie ma obowiązku szukać źródła, za to obowiązek podania źródła spoczywa na autorze. Jeżeli chodzi o moje stany emocjonalne - posiadam znaczną ich część, tak jak większość ludzi.
Słowa, które pogrubiłem w pańskiej wypowiedzi - proszę o wyjaśnienie co dokładnie ma Pan na myśli. Stosując skróty myślowe, zwłaszcza w wypowiedzi pisemnej, może prowadzić do nieporozumień.
Pozdrawiam
Pogrubić mam wszystkie czasowniki jakie pan użył , do określenia stanu uczuć.
Tak moich jak i swoich ?
Oburzenie to ten stan o którym wspominam, wywołałem go w panu,a pan się go uczepił.

Obrażanie to dygresja do drugiego komentarza by nie obrażać i tu kolejny ciekawy stan emocjonalny, to co przez pana jest odczytywane jako obraźliwe, może być prawdą na którą ktoś inny powiedzmy; obruszy się, inny wyśmieje.

Pan mnie wcześniej "upomniał" (skromnie prosząc) , a przecież dałem uśmieszki, że luźno traktuję tę dyskusję wg. "Luźno, bez zobowiązań, z humorem i bez cenzury. O wszystkim na co masz ochotę." czyli nie pan ustala zasady, rozumie pan teraz!?
Pozdrawiam,

Tak, ma Pan rację, dział hydepark jest do pisania o wszystkim i o niczym. Wydaje mi się, że jednak kultura osobista powinna być hamulcem w sytuacji, gdy chcemy kogoś obrazić. To, że jest przyzwolenie w tym dziale na pisanie bez cenzury, nie oznacza jednocześnie zgody na obrażanie kogokolwiek i w jakikolwiek sposób (tudzież zarzucając komuś głupotę). Można powiedzieć, że ktoś powiedział/napisał coś idiotycznego, kretyńskiego itd., ale przecież nie oznacza to jednocześnie, że autor "głupiej" wypowiedzi jest jest głupi. Zasugerował się Pan opisem działu hydepark, ale z tego co się orientuję, od takich opisów ważniejszy jest regulamin, w którym zawarty jest oto taki wpis:
"4. Użytkownik ma prawo do:

a) Swobodnej (nieskrępowanej) dyskusji na łamach www.poezja.org. W tym krytyki pod adresem www.poezja.org oraz moderatora.
- Poprzez dyskusje rozumie się wymianę poglądów, doświadczeń, wiedzy; tekst dyskusji nie może obrażać osób trzecich lub bezpośrednio zainteresowanych dyskusją."
Zgadzam się z Panem, że to nie ja ustalam zasady, za to ich przestrzegam.
Poza tym wcale Pan nie wywołał we mnie stanu oburzenia. Ja się nie oburzam, nie obrażam się, nie jestem kąśliwy ani mściwy.
Pozdrawiam również.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



W nic nie dałem się "wpuścić". Pisząc pierwszego posta w temacie zaznaczyłem w nawiasie, że proszę osoby zainteresowane. Jeżeli nie był Pan zainteresowany odpowiadaniem mi na pytanie postawione w wątku trzeba było nie odpowiadać. Ja nikogo do niczego nie zmuszam, również nikogo nie pouczam. Pan zarzuca mi, że ja chciałem postawić Pana w jakiejś sytuacji. Gdzie i kiedy :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dlaczego mam przestać być śmiesznym? Może lubię takim być. Nic sobie nie przypisuję, a już na pewno nie ujmuję Panu.
:)
To rozumiem :)) ale znów pan wmawia :)) jak się ta cecha nazywa ??? :)))
Tak naprawdę byłem ciekawy czy dostrzeże pan wszystkie "wątki" w haiku - to też wiersz i poezja :)))

Proszę mi wyjaśnić jasno i zwięźle co i komu wmawiam? Wiem, że haiku to też poezja. Nie znam się na haiku i nie komentuję tego rodzaju poezji. Jeżeli był Pan ciekaw czy dostrzegę wszystkie "wątki" w haiku, trzeba było od razu zapytać wprost, gwarantuję, że odpowiedziałbym Panu, że nie dostrzegam wszystkich "wątków" w haiku, gdyż zwyczajnie nie znam się na tym rodzaju twórczości. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dlaczego mam przestać być śmiesznym? Może lubię takim być. Nic sobie nie przypisuję, a już na pewno nie ujmuję Panu.
:)
To rozumiem :)) ale znów pan wmawia :)) jak się ta cecha nazywa ??? :)))
Tak naprawdę byłem ciekawy czy dostrzeże pan wszystkie "wątki" w haiku - to też wiersz i poezja :)))

Proszę mi wyjaśnić jasno i zwięźle co i komu wmawiam? Wiem, że haiku to też poezja. Nie znam się na haiku i nie komentuję tego rodzaju poezji. Jeżeli był Pan ciekaw czy dostrzegę wszystkie "wątki" w haiku, trzeba było od razu zapytać wprost, gwarantuję, że odpowiedziałbym Panu, że nie dostrzegam wszystkich "wątków" w haiku, gdyż zwyczajnie nie znam się na tym rodzaju twórczości. :)
Za pomocą odpowiedniego zestawu słów w haiku wywoływany jest stan podobny do synestezji, dlatego uważam ,że jest istotne do realizacji Pana planów , zrozumienie takiego stanu przyporządkowania słów, zaczyna się taką formę od minimum, ale proszę próbować , w haiku od dawna wiadomo ,że zależy od, powiem nieładnie, przysposobienia czytelnika, tak czy siak wiersz , który Pan napisze będzie tylko działał na wybiorczą grupę czytelników.

Wmawia pan słowami "lubię" , "przypisuję" :))
To wszystko i tak ma znikome znaczenie, ale życzę powodzenia :)
Pozdrawiam:)

Oj, nie uważał Pan za bardzo :) Ja nie chcę napisać wiersza, mówiąc o utworze mam na myśli utwór muzyczny, co zaznaczyłem w odpowiedzi na pytanie któregoś z użytkowników. Tak wiem, mój błąd, powinienem to napisać w pierwszym poście, aby nikomu nie umknęło.
Dziękuję za wyjaśnienie kwestii haiku, postaram się zgłębić temat. W dalszym ciągu twierdzę jednak, że nikomu nic nie wmawiam, a jeżeli Pan tak uważa to ma Pan do tego prawo, to są Pana subiektywne odczucia. Nie zna mnie Pan więc nie może Pan stwierdzić czy lubię być śmiesznym czy też nie. O "przypisywaniu" Pan zaczął a ja grzecznie odpowiedziałem, że nic sobie nie przypisuję, a jeżeli kiedykolwiek Pan tak odczuł, to proszę mi wierzyć, że niepotrzebnie, nigdy nie miałem zamiaru nic sobie przypisywać ani nic nikomu ujmować.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Rzeczywiście :)) przyznaję rację , mój błąd :))), ale niedawno miałem dyskusję na temat , dźwięków można przyrównać słowa poezji do muzyki , często one stanowią temat , a muzyka jedynie podkład. Ale to już inny temat. Nie, nie znam Pana , i poznajemy się wymieniając informacje zawarte w słowach - uczucia :)))
Ciągle Pan dopina kulturę wypowiedzi w formie grzecznościowej; czy kloszard gorzej słyszy od dyrygenta ? a może lepiej , gdyż komponuje swoją muzykę do natury?
chcę powiedzieć ,że wyszukane konwenanse stały mi się obce, może przykre , może nie.
Pozdrawiam,

No to w końcu się zrozumieliśmy :) Kolszard może słyszeć tak samo jak dyrygent, ba niejednokrotnie nawet lepiej. Dyrygent interpretuje, twórca pokłada w utwór sporą dawkę siebie. Twórca może być też na lepszej pozycji niż dyrygent, słyszy przecież on swoją muzykę zanim ta powstanie fizycznie (na partyturze) :)
Pozdrawiam
Opublikowano

Większość autorów popełnia podstawowy błąd pisząc tekst wkłada w niego swoje uczucia i emocje, jednak sztuczka polega na tym, żeby słowami zagrać na strunach duszy czytelnika, wytworzyć obraz, który on ujrzy, poczuje, będzie czuł smak...To jest magiczna sztuczka. W fizyce kwantowej można znaleźć wyjaśnienie tego fenomenu. Każda energia ma wpływ na inną i to jest cała magia i czary. Jeśli ktoś pisze bez wyczuwania czytelnika nic godnego uwagi nie stworzy.
Haiku to żart i tak był traktowany do czasu nim Büsho swoich głupich zasad nie narzucił. Całe życie mieszkania w Japonii nie da poznać ich mentalności i taki wykłady o haiku o kant .... można potłuc.
Żeby zrozumieć najpierw trzeba poznać siebie co jest niemożliwe.
Człowiek jest ślepy i w przenośni i dosłownie. Postrzega może z8% rzeczywistości.
Zapatrzony we własne ja chce poznać niepoznane i tak rozwala cały ład swoimi zasadami.
Jeśli nie połaczy umysłu z duszą pozostanie wiecznie na poziomie o chromosom wyżej niż zwierzęta.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dlatego ja chcę podjąć próbę napisania utworu (z tym, że muzycznego) nie wkładając w niego swoich uczuć tylko innych, a czy mi się to uda czas pokaże :) W każdym razie wolę spróbować i żałować, niż nie podejmować się zadania i pluć sobie w brodę :)
Opublikowano

Tak się nie da niestety:-) Dusza czyli to czym jesteśmy naprawdę je tam włoży. Często piszę automatycznie słuchając muzyki i sylabotoniki powstają, nie wyliczam sylab, akcentów, nie kombinuję z rymami, to samo powstaje. Coś podobnego w malarstwie występuje. To rodzaj transu i nawet z zamkniętymi oczami malują.
Naukowo zwalane jest to na podświadomość, która niby zapisem jakiś tam przodków jest. To wierutna bzdura ale niech będzie że tak jest.
Uczucie zawsze będzie własne takie ukryte. Chętnie posłucham jak po zakończeniu ten utwór będzie brzmiał i powiem jakie autor wtopił w to uczucie:-)
Jedyną znaną mi postacią, która uczuć nie ma, jest istota zwana przez ludzi Bogiem. Jemu zależy tylko na równowadze i nic więcej. Mam nadzieję kiedyś wreszcie jego zniszczyć, chociaż sam się unicestwię. Dwa razy mi się nie udało za trzecim powinno bo sojusze zawarłem nic darmo nie ma;-)
Chętnie posłucham tej muzy jak pan ją stworzy ja już bym napisał;-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Sam trochę podchodzę do swojego "eksperymentu" sceptycznie i już sam ten fakt może nagiąć wynik końcowy :) Dziś mam zamiar zasiąść i napisać. Może skończę może nie :) W każdym razie dziś zacznę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • super pomysł, poczułem że jestem grzybem niejadalnym niestrawnym trującym ten daleki od doskonałości organizm...
    • Prezentowany utwór stanowi literacką rekonstrukcję jednego z najbardziej fascynujących i mrocznych epizodów w historii polskiego pogranicza kulturowego. Przenosimy się na przedwojenne Podlasie, do wsi Grzybowszczyzna. To tam, w latach 30. XX wieku, niepiśmienny chłop Eliasz Klimowicz ogłosił się Prorokiem Ilją. Wokół niego narodziła się fanatyczna sekta religijna. Wyznawcy, uciekając przed nadchodzącym końcem świata, wybudowali w głębi lasu osadę Wierszalin – mającą stać się Nowym Jeruzalem.   Wiersz jest próbą uchwycenia zbiorowej ekstazy, ludowego mistycyzmu oraz cienkiej granicy między boskim uniesieniem a obłędem.   Tekst powstał z bezpośredniej inspiracji utworem „Wierszalin III” formacji Patriarkh, która na swoim koncepcyjnym albumie „Prorok Ilja” przełożyła tę podlaską tragedię na język rytualnego, cerkiewnego black metalu. Zanurz się wraz z autorem w błocie Grzybowszczyzny i usłysz bicie wierszalińskich dzwonów.   "Wierszalin"   Wracała do wsi. Odmieniona i uzdrowiona. Uśmiech, którego nie widziałem od miesięcy, wykwitł teraz pięknie na jej ustach. Policzki nabrały rumieńców  a niebieskie oczęta zyskały blask. Zdjęła kwiecistą chustę. i poczęła ją tulić jak niemowlę. Płakała i całowała materiał. Relikwię jego łaski. Upadła na kolana przed chałupą. Składając najwyższe dziękczynienie Panu. Gdzieś za opłotkami,  przecinanymi ścieżynami i bruzdami pól, dał się słyszeć dzwon. Teraz i ja uwierzyłem. Wyszedłem z obory  i przypadłem do postaci siostry. A dzwon bił radośnie,  obwieszczając ludowi  prostemu i pokornemu, nastanie Nowego Jeruzalem. Siostra wyrwała mi się  i w euforii uniesienia  poczęła skakać i tańczyć po obejściu. Obwieszczała dobrą nowinę całemu światu. Tak głośno by i aniołowie usłyszeli. Zaprawdę święty, święty, święty  i błogosławiony jest prorok, który uszedł z niewoli bestyi  i nie ugiął się  pod ciężarem grzechu nierządnicy! Wrócił do swej świątyni i ludu swego, by odbudować na kamieniach prawdy i wiary Nowe Jeruzalem. Wysławiajmy imię proroka bo jest wielki! Chwalmy jego święte imię  bo jest sprawiedliwy! Wysławiajcie Pana, bo jest dobry,  bo na wieki Jego miłosierdzie! Twoja jestem!  Zbaw mnie! Bo Twoich przykazań szukałam! Moja dusza na wieki w Twoich jest rękach! I legła bez ducha tak jak stała. W kałuże głębokie, pełne wody nie żywej a mulistego grzechu i występku.     Cała wieś ruszyła ku świątyni. By oddać pokłon prorokowi. I pomyślałem patrząc na ten, nagłym tłum, rozradowany triumfem wiary. Otwórz i mi oczy i uszy na Twą chwałę. Czyste serce stwórz we mnie. Nieprawości zgładź jak smoka piekielnego i daj zasiąść w chwalę  po Twej boskiej prawicy. Pasterz wołał swe owce do zagrody. Na zielone pastwiska zbawienia.   Świątynia ożyła na dobre. I był to bezsprzeczny dowód  odrodzenia proroka. Wierszalin był centrum doczesnego świata. Wszystko co wokół było niewolą. Wszystko co w nim.  Było zbawieniem. Pielgrzymów były dziesiątki. Jedni klęczeli,  inni leżeli krzyżem w płytkim śniegu. Złote i srebrne ikony  połyskiwały z ołtarzy na wozach. Byli i tacy co opasali się nimi niczym zbroją, śpiewając dziękczynne psalmy. Twemu domowi Panie,  przysługuję świętość po kres dni.     Do środka nie dało się wejść. Wszędzie byli wierni. Zajmowali cały pritwor. Całowali podłogę, chresty i ikony. Obnażali plecy, wymierzając sobie pokutę skórzanymi biczami lub drewnianymi pałkami. Żegnali się raz po raz  w modlitewnym upojeniu. Byli i tacy co po prostu zamarli na obliczach  z powodu ogromu cudów wokół. Patrzyli tępo w niebo pod postacią ikonostasu. Bóg wybrał ich.  Byli oblubieńcami proroka. Nową świętą rodziną.     Chwalcie imię Pańskie,  chwalcie słudzy Pana, którzy stoicie w świątyni Pańskiej,  na dziedzińcach domu naszego Boga. Chwalcie Pana, albowiem dobry jest Pan, śpiewajcie Jego imieniu, albowiem jest dobre.  Błogosławiony Pan z Syjonu,  który mieszka w Nowej Jerozolimie.     I był pierwszym po Bogu. Siedział na tronie biskupim  i błogosławił ludowi swemu. Całowali jego stopy i dłonie. Dotykali jego szat. Upadali pod jego wzrokiem. Błagali o łaskę i wstawiennictwo. A on patrzył na swoje dzieło zbawienia. Prosfora, jałmużna czy dłoń położona na czole starca, dziecka czy chromego. Była nagrodą samego królestwa niebieskiego. Zbawienie sprawiedliwych od Pana,  On jest ich obrońcą w czasie utrapienia. Pomoże im Pan i ich wybawi,  uwolni ich od grzeszników i zbawi ich, albowiem w Nim mają nadzieję.     I przemówił Pan głosem proroka. Ślady po cierniach na mych skroniach. Każdy raz krwawym śladem bicza, odbity na plecach. Blizny po gwoździach  w mych świętych dłoniach. Stopy nimi przebite na wylot. Bok rozorany rzymską włócznią. Martwy byłem przez trzy dni  w ziemi babilońskiej. Mówili biada mu i zagłada po wszechczas. Mówili szaleniec on i uzurpator. Nie święty! Boże Wszechmogący! Ty widzisz mnie i apostołów moich! Koniec będzie wszędzie! Sromota i ogień! Wierszalin! Wierszalin! Nowe Jeruzalem!                  
    • nie jestem ekspertem  nie jestem profesjonalistą  nie jestem znawcą tematu  nie pytaj mnie bo  nie jestem źródłem rzetelnych informacji  nie mam milionów na koncie nie pokazuję się ze znanymi ludźmi  nie modlę się  nie liczę na cud  nie mam złudzeń      i to jest moja największa zaleta    a kiedyś tak… starałem się nadążyć  śledziłem nowinki trendy  płynąłem na fali klikałem  widziałem horyzont  wierzyłem że można  że trzeba tam zmierzać  jak inni byłem niezawodnym trybikiem w machinie wzrostu      co zaszło pytasz? nie jestem źródłem rzetelnych informacji… jeśli społeczeństwo jest organizmem ja jestem komórką rakową 
    • Nie miała tam być. Terezin dał możliwość życia Ona wybrała inny los. Ottla zgłosiła się na ochotnika, aby być z dziećmi aby się nie bały w ostatniej drodze z której powrotu. nie ma. W Auschwitz była tylko ciemność. A dziś śnieżynki ciepłych ściegów, są jak płatki pierwszych przebiśniegów. Ptaki je spłoszą śpiewając kołysankę. O piżamkach w zielone groszki, utulą wszystkie niepotrzebne troski. Śpiewaj, śpiewaj jak najwięcej!. Będzie lżej wzruszać jasne powietrze. Śpij , spij i idź! Tak daleko, a chmury są tak wysoko. Mama- i już wiadomo gdzie i dokąd.         Ty jesteś, z całą wiedzą o mnie, z taką świadomością, wbrew wszystkim, pomimo wszystko. (Franz Kafka do siostry Ottilie)            
    • Znoszę nieszczęście jak jajka wczorajsze ile jeszcze zniosę będąc kurką na wybiegu   w kurniku myśli wydziobuję pech   z marzeń robię jajecznicę na tłustej nadziei   pazurami wygrzebuję wiarę miłość niewidzialnym ziarnem   czy jeśli bardzo się postaram to zniosę szczęście?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...