Osaczony

[Adam Witkowski]

Przyszli po mnie w mroku nocy,
Nie otrzymałem od nikogo pomocy,
Nie wiem czego chcieli,
Na czarnej liście mnie mieli.

Znak nacjonalizmu ich ubrania zdobił,
Ale jam przecież nic nie zrobił,
Moje myśli rozdarte w cztery strony,
Strasznie bałem się czarnej wrony.

Na ucieczkę było już za późno,
W szeregach SS nigdy nie jest luźno,
Moje ciało całe drgało,
Moje cierpienie głośno krzyczało,

Zostałem do więzienia zabrany,
W rozpacz i niedowierzanie byłem ubrany,
Nad kwiatem mej duszy się znęcali,
Na mej strunie życia grali.

Klucz do mej duszy wyrzuciłem,
W kapłańską ciszę się zatraciłem,
Płomień życia uległ metamorfozie,
Długo wędrowałem w mej poszarpanej psychozie.

Moje ciało zwiotczało,
Coś chyba we mnie zwariowało,
Pogłębiłem się w zatraceniu,
Moje życie uległo uśmierceniu.

Teraz tylko ciemność moje oczy oplata,
Jest to ciężkich chwil zapłata,
Syzyfowe cierpienie mną zawładnęło,
I wraz zemną zginęło.

Wojna się skończyła,
Moje życie wykończyła,
Rodzina pozostała w żałobie,
Bo ja leżę teraz w grobie.

[Patryk_Nikodem]

jestem na nie. próbuj dalej. pozdrawiam

[Jacek_P.]

Adamie, nie wystarczą same rymy, by powstał wiersz. Jeżeli ma być wiersz rymowany, musi być narzucona dyscyplina rytmu. Do tego jeszcze trzeba dodać jakieś oryginalne sformuowania, może porównania, przenośnie, grę słów, coś, czym wiersz mógłby się bronić. Do tego jeszcze nie powinien być przegadany; każde słowo musi mieć w nim swój cel.
Dla przykładu przerobiłem pierwszą zwrotkę według rytmu pierwszego jej wersu. Powiało trochę Broniewskim. (Osadzili, trzymają i basta). Tak, że dużo pracy przed Tobą, ale działaj. Zachęcam. No i pozdrawiam.
Ja.

Przyszli po mnie w mroku nocy,
Znikąd szansy czy pomocy,
Nie mówili czego chcieli,
Skuli pysk, skuli i wzięli.