Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Homo oppidum

Konrad_O.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Konrad_O.

Konrad_O.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

odgrzewam lato tej zimy.
roi się od czerwonych nosów - nie do twarzy.
odgrzewam lato tej zimy, w małych miasteczkach.

jesteś przyjacielu takim małym miasteczkiem,
w którym odgrzewam lato tej zimy. wybacz mi
powtórzenia - nie wiem czy dobrze rozumiesz.
szaro tutaj, szczególnie od strony ratusza. na
resztkach murów wiszą nagie kobiety, za włosy
przywiązane do siebie. zaniedbałeś rynek, domy
kamienice, hotele, w których ktoś mieszkał latami.
wstydź się alei, ulic, chodników - nie jeden się na
nich poślizgnął.

przyjacielu, rozbieram się dmuchając na zimne, jak te
kobiety co ci wiszą na murach. naczytałeś się poezji,
o małych miasteczkach.

nie mam cię w dupie.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

bardzo osobliwy podmiot liryczny, klimat i rozmach wiersza mnie porywają;
po wgryzieniu się w całość, pozornie nieszczęśliwie wyglądające powtórzenie z pierwszej strofy jest usprawiedliwione sprytnym zabiegiem retorycznym z dalszej części wiersza;
sama w sobie konwencja opierająca się na dialogowaniu z upersonifikowanym miastem, to jakby oblatany pomysł, ale w tym wierszu wygląda na świeży, bardziej finezyjny lirycznie; umiejętnie wysubtelniony za pomocą oryginalnej poetyki;
ten fragment najlepszy:


"wybacz mi
powtórzenia - nie wiem czy dobrze rozumiesz.
szaro tutaj, szczególnie od strony ratusza. na
resztkach murów wiszą nagie kobiety, za włosy
przywiązane do siebie. zaniedbałeś rynek, domy
kamienice, hotele, w których ktoś mieszkał latami."

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...