Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

coś jest i nie ma

bazyl_prost
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bazyl_prost

bazyl_prost

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano




coś jest albo nie ma
znika pod twoimi boskimi rzęsami
zostaje wrażenie złudne
światopogląd ewoluuje
dzień za dniem
jak znaleźć ścieżkę do raju
który nigdy się nie kończy
czy jest czy go nie ma?
niektóre mechanizmy czeka sprawiedliwa śmierć
w imię boskiej ludzkości i wspólnej świadomości
która bardzo dba o swój wygląd


pisałem pod wrażeniem bardziej strasznego filmu Atlas Chmur
Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

"Atlas chmur" bije rekordy popularności w Polsce, ja nie oglądałam,
czytałam komentarzel ludzi, którzy byli na tym filmie. Zaciekawilo mnie to, że budzi diametralnie różne odczucia. Od "achów i ochów", do"strata czasu".
Wiersz Twój ma urok tajemniczości, faktycznie -"światopogląd ewoluuje"!
Serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      ołowiana łza

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @violetta on by się rozpadł gdyby tak myślał
    • Berenika97
      Bywam

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Omagamoga   Ten krótki tekst to lingwistyczne badanie samej tkanki istnienia - o „czystym fakcie bycia”. Bawisz się rdzeniem „by-”, odmieniając go przez wszystkie możliwe stany i przypadki. Najbardziej podoba mi się „bytuję w jestem” - to genialne sformułowanie. Sugeruje, że „jestem” (czyli świadomość własnego istnienia) jest przestrzenią, w której się mieszka, „być może też mojego bytu będzie”- tu pojawia się lęk egzystencjalny, „a co by tu istnieć”- to zdanie brzmi niemal kolokwialnie, jak wzruszenie ramionami - „po co właściwie tu istnieć?” lub skoro już tu jestem, to po prostu istnieję (i co z tego?).
    • violetta
      Wierszyk o haiku

      Przez violetta · Opublikowano

      @Berenika97 niedługo się zacznie sakura:)
    • vioara stelelor
      Noaptea ielelor (Noc wróżek)

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      rumuńskie skrzypce nie rozbrzmiewają zwykłą muzyką do siarczystych przytupów ich dźwięk kładzie się wonnym dywanem na wzgórzach i ziemiach niczyich wplata wiejskim chatom słoneczne wstążki w czupryny dachów   dziewczęta biegają boso po łąkach zbierają przytulie na sen o dobrym chłopcu jeśli się zjawi nocą zaczną suszyć zioła w płóciennych woreczkach i bielić prześcieradła   Sânzienele otoczyły tanecznymi kręgami jak wiankami ogniste gniazda wśród uroczysk   skrzypce zawodzą beczeniem owiec kwileniem kosa ostatnie iskry przepadają w śmiechu nie wiadomo czyim gdzieś za kudłatym grzbietem lasu      
    • Florian Konrad
      Ooteka

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      wiersz na potępienie ogarnia wesołość, bo zdałem sobie sprawę, że cały bagaż doświadczeń, przeżyte chwile, to coś na kształt woru pełnego jajeczek karaczana. i czuję, że on właśnie pęka, z mętnin wydostają się... kwiatki. samobieżne, ze szczękoczułkami (wyobraźnia je wykoślawia, że ho ho!). rozpełzają się we wszystkich kierunkach. wołam, głos zostaje zwielokrotniony. echo nie patyczkuje się, pustka nie ma zamiaru brać jeńców. krzyk niemal dudni w lodowaciejącym pokoju. aż wstyd! niby żaden ze mnie wytworniś, ale żeby do tego stopnia spaskudnieć w środku, by czuć się jak szkielet leżący w grobie sznurowym (znaczy: coraz niżej, niżej)? daleko mi do jakiegoś tam wykwintnisia, mimo to – nie przypuszczałem! takie ustrojstwa mieścić w sobie? przezabawne!  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...