Parabola

[Janusz_Ork]

wioska schroniła się za tamę
morze szalało po drugiej stronie

dachy słomiane jak wielkie czapy
pod nimi domy kryją twarze

lodowy wiatr nie szczędzi ludzi
każdemu tutaj łzawią oczy

kruche marzenia wpisane w rewers
trawy duszone przez niskie niebo

zimowa wyspa gdzie słowo - życie -
to samo znaczy co - wegetować -

najlepsze tamy nie są wieczne
ułomność świata razi strachem

pewnego dnia lub pewnej nocy
szaleństwo wody zniszczy wszystko

[Oxyvia]

Piękny wiersz. A o jakiej wiosce? Szkoda, że nie ma przypisu.
A może to metafora ludzkiego świata?

[Anna_Para]

Januszu,

mimo że wiersz wymyka się niewyliczalnością z systemu numerycznego (!), pięknie rozkładasz akcenty!

Brawo!

Podoba się, intryguje. Nie jestem pewna, czy "proroctwo" z ostatniej strofy jest potrzebne. Chyba zostawiłabym wiersz na "strachu".

Cieplutko,

Para:)

[Baba_Izba]

Nie wystarczy pisać; najpierw należy dojrzeć. Najtrudniej zobaczyć to, co znajduje się obok nas. Ty masz dar dostrzegania, ładnie piszesz. Za Parą: bez ostatnich dwóch wersów.
Pozdrawiam
- baba

[zbyszko]

Januszu, podchodzę po raz nie wiem który do tek publikacji. Mam nieco mieszane odczucia. Pierwsze czytanie - wrażenie jakbyś słowami wystukiwał staccato miejscami gubiąc rytm, dla przykładu drugi wers czytam sobie - morze szalało z drugiej strony.

W moim obrazie zbędna jest przedostatnia część - jakoś nic nie wnosi według mnie
świat nie jest ułomny a tylko jest tworem bardzo dynamicznym, przynajmniej dopóki jeszcze palą się jakieś gwiazdy

Z pewnością warto było zajrzeć do Ciebie. Pozdrawiam

[Janusz_Ork]

Oxyvio, dziękuję za komentarz i czytanie. Wioska jest nieistotna, bo to jest wiersz o ludzkim życiu. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Anno, dziękuję za pochwały i komentarz. Sugestie dotyczące dwóch ostatnich wersów wezmę pod uwagę. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Babo, dziękuję za pochwały i cieszę się, że wiersz spodobał się. Co do ostatnich dwóch wersów to, jak już odpisałem Ani, wytnę. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A więc metafora ludzkiego świata, jak napisałam? Czy tylko ludzkiego życia? Nieważne, myślę, że życie całej ludzkości przebiega podobnymi etapami jak życie każdej jednostki naszego gatunku, i że jedno i drugie jest tak samo kruche i nietrwałe.
Co do wioski, myślałam, że jakaś może konkretna, bo w Holandii są takie wioski, jak wiadomo. Zresztą nie tylko w Holandii.

[Janusz_Ork]

Zbyszku, bardzo dziękuję za tak intensywną analizę wiersza. Co do staccato, to jest tak: jak próbuję skreślić coś rytmicznego, dostaję naganę, jak piszę wolne od wszelkich reguł wersy, dostaje naganę. Sam nie wiem, jak zadowolić czytelnika. Rytm w drugim wersie nie wydaje mi się zachwiany. Tak "po drugiej" jak i "z drugiej" są, wg. mnie, jedną całością akcentową. A czy świat jest ułomny, czy dynamiczny, to subiektywne spojrzenie. Tym bardziej, że w tym wierszu nie piszę o świecie z gwiazdami, drzewami, chmurami.
Ale wszystkie Twoje uwagi są dla mnie cenne i jeszcze je przemyślę.
Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Tak, Oxyvio, jest dokładnie tak jak piszesz. Chciałem tym razem uciec od dosłowności, stąd też parabola. A takie wioski, jeśli już o nich mówimy, to widziałem w północnej Fryzji. Dziękuję za ponowny wpis. Z ukłonami.
J.

[aluna]

Januszu , życie ludzkie jest ponad wszystko , i to właśnie jest w wierszu !
Walczymy o nie z całych sił, a żywioł zabiera bezwzględnie!
zapadło mi to:
-"kruche marzenia wpisane w rewers "..
Dobry wiersz , warsztat świetny!

Pozdrawiam!
Hania

[lena2_]

Bezbronnośc ludzi wobec żywiołu i przeciwności losu...to uderza najbardziej w twoim wierszu:):) pozdrawiam

[Lilka_Laszczyk]

Ujmująco zapisana obserwacja...
a trawy duszone przez niskie niebo...najbardziej.
Pozdrawiam
Lilka

[Janusz_Ork]

Aluno, dziękuję za czytanie i miłe słowa pod wierszem. Życie to ciągła walka, ale bywają również jaśniejsze strony. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Leno, dziękuję za czytanie i refleksję pod wierszem. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Lilu, dziękuję za czytanie i cieszy, że znalazłaś wers dla siebie. Ale niskie niebo, w zależności jak się łamie wers w czasie czytania, dusi także kruche marzenia. Pozdrawiam serdecznie.
J.