autoportret

[jacek skraba]

nie słychać odgłosu pędzla
jakby błękit wywoływał ciszę
powolnymi ruchami
zmieniającą się w fakturę ciała

obraz nie musi kończyć się śmiercią
ani trwać w tle pierwszego razu
tak oczywistą że aż niewidoczną
wiernością przy nodze

wikłam się w twoim oku
nieświadomy cienia
spojrzeń przysłoniętych tiulem
pod którym czas odwrócił role

odkrywając nowe
obszary przenikania
ze starego w próżne

makijaż na płótnie
zmienia lustro twarzy

w uzdrawiającą namacalność
nieostrego kadru
zmrok uwalnia zmysły
gdy nie widzi drogi

i łączy je w jeden
czułym zaplątaniem
bez opamiętania
zdzierający maski

z czterech kątów duszy
i drzwi wyłamanych
z napisem zajęte

pora się wylogować
z tej strony ekranu

[andrzej_barycz]

Świetny początek z genialną drugą strofą.
Niestety, potem wiersz wytraca nieco impet, rozwadnia i rozrzedza się.
Dwie ostatnie strofy można sobie bez żalu darować. Są jakby na siłę dolepione z innego, gorszego obszaru wrażliwości.

[Gość]

Podzielam zdanie poprzednika.

[Stary_Kredens]

Fajne dalekie skojarzenia i metafory , co umykają potrącając wrażeniem , lubię takie wiersze , choć piszę inne
Pozdrawiam krdens