Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

do usranej śmierci będziesz się gryźć 
że coś z tobą jest nie tak ?
kurwa
wszystko jest tak
tylko czasem
dryfujsz po mieliźnie
żyj chwilą to się liczy
a co jeśli ta chwila
wbija nóż w serce
ktoś ci pokazał
ryj wieprza a niech
spieprza
nie warto żyć przeszłością
nie oglądaj się

jasne
tylko najpierw wyjmij nóż
nie pierdol mi w oczy
miodem
wczoraj obelgą coś zamknij
na pewno albo coś zamknie
za ciebie

rzuć kością zrób ruch
wszystko jedno

Edytowane przez Stary_Kredens (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Kredensie,

przeszkadza mi "wielogłosowość". Wiem, że ekspresja w wyrazie uczuć może (może i powinna) podkreślać się chaosem wypowiedzi, tu jednak pochyliłabym kursywą "głos doradców", by odróżnić od monologu wewnętrznego peelki.

Powiem Ci, w czym mnie uśmiechnęłaś:

uznałaś, że k... i p... trzeba wykropkować, a usranej i spieprza potraktowałaś bez złagodzenia ;)
No, może i dobrze:))))))))))))))

Cieplutko,

Para:)

Opublikowano

Ja też dałabym po całości ;)

A kursywę zrób zgodnie z instrukcją po lewej stronie:

przed cytatem:

najpierw [
później i
zamknij nawias ]

po cytacie:

[
/
i
]

Oczywiście - to wszystko w poziomie ;)))))))))))))

Pozdrawiam,

Para:)

Opublikowano

Nie przekonują mnie ani użyte wulgaryzmy ani pozostałe fragmenty. Tekst jakiś na siłę pisany.

Opublikowano

Myślę ,że to takiego tekstu zabrakło odrobinę "flou" i dlatego widać iż tylko testujesz ów "klimat" .Próbka tego o co mi chodzi:

do usranej śmierci będę się gryzła
że coś jest ze mną nie tak
kurwa wszystko jest tak
tylko dryfuję po mieliznach

żyj chwilą to się liczy
a co jeśli ta chwila wbija nóż w serce
ktoś pokazał ci ryj wieprza
niech spierdala

itd.

Ja chyba wolę jak nie jest ci "wszystko jedno"
pozdr

Opublikowano

No to Twój odbiór masz prawo , chciałam dać tytuł Wkurwiony kredens i teraz szczerze mówiąc też jest , ale wybaczam Ci chociaż "na siłę" też coś hnmmm To do oscari valtteri dopisuje , bo coś mi się technicznie pokręciło
Pozdrawiam Kredens


























Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wszystko jedno co zrobię byle zadziałało , bo nie jest mi wszystko jedno, a poza tym że tak nie pisałam , to nie znaczy , że tak nie czułam , tak też można zapisać emocje , czemu nie?
Pozdrawiam kredens
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wszystko jedno co zrobię byle zadziałało , bo nie jest mi wszystko jedno, a poza tym że tak nie pisałam , to nie znaczy , że tak nie czułam , tak też można zapisać emocje , czemu nie?
Pozdrawiam kredens
" Nie nerwoj sia" i cztaj między wersami:)
pozdr
Opublikowano

Kredensie, takiej Cie nie znałam, dobitnie i z nerwem, i to jakim.
Nie lubię wulgaryzmów w wierszach, czytając nabierałam wody w usta.. ;)
No, wylała się peelka, aż zakipiało.. a to znak, że oczyszcza minione.
Pozdrawiam.

Gość
Ten temat został zamknięty. Brak możliwości dodania odpowiedzi.


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...