Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bukiet nadziei

Gość

Przez Gość
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Tam ,gdzie niebo pełne niepewności
ludzkich myśli płynie rwąca rzeka
i tylko ukradkiem przebiega szczczęście
lecz nikt go nie dostrzega ani nie chwyta.
Stałeś z bukietem nadziei dla mnie może?
zaklętych w kamień i głuchą ciszę
ile trzeba słów miłości i momentów zachwytu
by usłyszeli ci , co udają , że nic nie słyszą.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Z twórczością jak z życiem , raz hossa a innym razem totalny spadek ciśnienia ,wciąż się
uczę i wciąż mam nadzieję , że nie pójdę śladem piór upadłych aniołów..Pozdrawiam

Irmina Kęcka

Irmina Kęcka

Opublikowano
Opublikowano

Średnio mi się podoba. I ten taki zgrzyt
"lecz nikt je nie dostrzega ani nie chwyta." - nikt go nie dostrzega... Tak mi się wydaje, ale mogę się mylić. Jakoś szczególnie mnie nie przejął. Ale też nie jest taki najgorszy.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Czasem zgrzyty sie zdarzają nawet u Macieja Zębatego .....
->tam , gdzie niebo pełne niepewności ......
->tam szcześcia nikt nie dostrzega....
ale dzięki za spostrzeżenia .

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Ukryty kod

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Dziękuję za tak głęboką interpretację - szczególnie podoba mi się rozróżnienie między istnieniem a ziszczeniem się świata. Najbardziej intelektualna  wydaje mi się myśl, że obserwator (człowiek) nie jest zewnętrzny wobec systemu, lecz sam jest jego zapisem i jednocześnie mechanizmem odczytu.   To rzeczywiście materiał na coś więcej niż komentarz! :))) Pozdrawiam.   
    • _M_arianna_
      I sód do pani.

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      E, i pardwa wdrapie.        
    • _M_arianna_
      To krótko duma dama.

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      I zakamuflowane: Kena wolf, Um, a Kazi?    
    • Berenika97
      Zostań

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Benjamin Artur
      Ukryty kod

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @Berenika97 Kod istnienia jest obecny wszędzie: w komórkach, synapsach, wodzie, pamięci, snach i w człowieku. Nie jest ukryty dlatego, że ktoś go schował. Jest ukryty dlatego, że wciąż nie potrafimy go odczytać. Mamy prawo być częścią tego samego porządku istnienia, tego samego kodu życia, który zapisany jest we wszystkim. Świat istnieje niezależnie od człowieka, lecz ziszcza się dopiero wtedy, gdy zostaje przez człowieka przeżyty, doświadczony i odczytany. Człowiek staje się częścią tego kodu. Sam jest nim zapisany, a jednocześnie nieustannie go odczytuje i przekazuje dalej. Dlatego słowa: „Masz prawo do świętości” nie są ani nagrodą, ani dogmatem. Są zaproszeniem do uczestnictwa w nieustannym obiegu życia i istnienia. Dlatego końcowy refren: „By świat mógł istnieć. By mógł się ziścić świat.” nie jest tautologią. Pierwszy wers mówi o samym istnieniu, drugi – o jego urzeczywistnieniu. Pomiędzy nimi stoi człowiek: ten, który odczytuje, przeżywa i nadaje sens temu, co zostało zapisane. To tylko krótki zarys mojej interpretacji, bo temat jest znacznie szerszy. Myślę, że pewne mechanizmy łatwiej byłoby opowiedzieć prozą niż poezją. Ale wtedy musiałbym chyba napisać cały traktat filozoficzny. :) Dziękuję za uważną lekturę i pozdrawiam serdecznie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...