Wiersz z ubiegłego lata

[Adrian_Poraj]

Kiedy samotnie siedzę nad rzeką
chowam w kieszeni wspomnienia
pełne goryczy i smutku,
chwytam nadzieję w kapelusz
mglistą jak rosa poranna.

Chodząc drogami błądzących gwiazd
patrzę przed siebie bezwiednie wzrokiem
łowiąc na wędkę zbłąkane uczucia.
W chmurach ze światła się błąkając
szukam ukrytych pamięci furtek.

Bawię się myślą jak piłką,
ciesząc się powiewu fantazji,
składam we głowie radosne liryki,
sławiąc urodę poranka,
wdzięki ubiegłych wieczorów.

[Zdzisław Antolski]

Piękne, piękne, ale trochę staroświeckie, jak bibelot z minionej epoki. Pozdrawiam.