Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chociaż nie jestem rybą w wodzie,
Niemniej czasem tak się czuję,
Bowiem wszystko tutaj w takiej cudownej urodzie,
A jeszcze oczyma upiększając to domaluję.
https://photos.google.com/photo/AF1QipMiqj2TcFYAsYpetFwINcz07-asILPMHFQ4tBU-

Bóg uczynił mnie poetą -
Obdarzając wrażliwością.
Chociaż nie królowałem nad sonetem -
Tobie Przyrodo poezji jestem możnością.

Jestem władcą tej ogromniej puszczy,
Bo gdyby nie moje w wierszach słowa,
Nikt nie wiedziałby, że jeleń ryczy w głuszy,
Że wśród gałęzi pomykuje sowa.

I nikt by nie wiedział,
Że w leśnej gęstwinie żyją tysiące ptaków.
A już wcale, że poeta tutaj siedział -
Podglądając życie ziemskich ssaków.

Białe anioły snujące po niebieskim niebie
Też witał i żegnał: płyńcie dalej...
Nawet w świetle wodnych topieli ujrzał siebie
Innego, niż we śnie aż w duszy zrobiło się lżej.

Kiedy pierzaste anioły zasnuły słońce
I wiatry pomarszczyły powierzchnię wody.
Wtedy nie widząc siebie, ostudzałem emocje płonące,
Że we mnie już nie ma żadnej urody.

Za to w tobie piękna Przyrodo
Dostrzegam wszelkie walory, jak w młodej kobiecie.
Jesteś zachwytem i Bożą urodą,
Piękniejszej nie widziałem w żywym świecie.

Kaczki, które na wodzie tęczą płyną,
Są tak dorodnie piękne nawet pod wodą.
Patrzę, trzymając za rękę moją jedyną
Na wieki wieków z Bożą zgodą.

Wodo z grobli spadająca z hukiem -
https://photos.google.com/photo/AF1QipNS6m-PO68TSje7m1Y9YtD5MEknf9eGE7FlRWoR
Nieś moją wieść rzekami do Bałtyku,
Że żyje tutaj poeta, który jest samoukiem
Wśród piękna przyrody i cywilizacji na styku.

Pisałem dnia, 28-09-2012 rok.
Czarna Białostocka - Podlasie

Opublikowano

Alinie Służewskiej:
Jak zwykle wyróżniasz moje wiersze...
Cieszy mnie to...

Sebekowi...:
Dzięki za wyróżnienie wiersza progresem.

Stanisławowi Praweckiemu:
Dzięki za podejście do wiersza z humorem.
Miło mi...

Serdecznie pozdrawiam wszystkich z pięknego o każdej porze roku Podlasia. Mietko


Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • byli jak wszyscy  nie dostrzegali  że świat  jest dla nich  a nie odwrotnie    a ona i on  dla siebie    długo o tym myśleli    zbyt długo  przyglądali się życiu   teraz nie czekali już  na wschody zachody  chłonęli siebie  każdą chwilą   byli i ogniem i wodą  ziemią i powietrzem    byli cudem  którego szukali  ... 8.2026 andrew   
    • „Bajkowy świat”   Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat.   Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los.   Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć.   Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek.   Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie.   Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem.   Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem.   Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania.   Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze.   Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie.   Leszek Piotr Laskowski
    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...