niewyraźność

[dytko]

Świty tak niedaleko, półżywi już katują chodniki, mieszkalne płomyki rozbłyskują się nieporadnie, tępo dogasają latarnie, brudna szyba z odciśniętym nosem i dłońmi, jesienno zimna przyciąga mój wzrok. Zawieszam oburamienność na umywalce, kaleczę lustro spojrzeniem, dwa worki pod oczami, długo, długo nic i dopiero reszta niewyraźnej twarzy z kępką włosów rozpływa się ospale. Palcem myję zęby, zawieszam wargę na kranie, woda skleja rzęsy, brwi kołyszą się jak morska fauna i flora. Jestem już gotowy. Wyciągam pomięte ubranie z szafy obwisłe na metalowym wieszaku, zrzucam niezgrabnie. Wkładam wieszak za plecy, wieszam sie w pawlaczu. Uwierzcie mi, tak można umierać.

[natalia]

Świty tak niedaleko,
półżywi już katują chodniki, mieszkalne
płomyki rozbłyskują się nieporadnie,
tępo dogasają latarnie,
brudna szyba z odciśniętym nosem i dłońmi,
jesienno zimna przyciąga mój wzrok.

Zawieszam oburamienność na umywalce,
kaleczę lustro spojrzeniem,
dwa worki pod oczami,
długo, długo nic
i dopiero reszta niewyraźnej twarzy
z kępką włosów rozpływa się ospale.

Palcem myję zęby,
zawieszam wargę na kranie,
woda skleja rzęsy, brwi
kołyszą się jak morska fauna i flora.

Jestem już gotowy.
Wyciągam pomięte ubranie z szafy
obwisłe na metalowym wieszaku,
zrzucam niezgrabnie.

Wkładam wieszak za plecy,
wieszam się w pawlaczu.
Uwierzcie mi,
tak można umierać.

....................................

dytko, przecież to wiersz jest..

[Johohanan]

Dla mnie rewelacyjne. Lubię niedługie formy. W kilku zdaniach można skompresować masę emocji... Udało ci się. Fakt, że to wiersz bardziej niż proza. Ale twoje dzieło - twój wybór. Pozdrawiam!