Wyznanie Słowackiego

[Seller meler]

Wyznanie Słowackiego- Krzysztof Meler

1
Na złotym szlaku życia, ze srebrnymi łzami,
Na najwyższym szczycie, słowem opętani,
Na wyżynie szczęścia, piękna urodzaju,
Pośród drzew kwitnących wiosennego gaju-
Myśl ma spoczywa nieoszlifowana,
A szlachetna z natury i promowana
Przez potomnych synów i cór
Mej poezji, których moje słowa wprost nad błękity chmur
Wzniosły i ( w nich) zrodziły,
Ten sam geniusz, który niegdyś me wypełniał żyły.

2

Myśl ma jest piękna i ponadczasowa,
Ona mądrość świata tego w środku swoim chowa.
Zmiażdżyć ma myśl może ludzką arogancję,
Wyswobodzić Polaków, wznieść ich ponad Francję.
Kształtuje na nowo-
Patriotyzm- niby proste słowo-,
Czyli miłość, bezgraniczne Polski uwielbienie.
Tobie Polsko moja, składam dziękczynienie.

3

Mi „nikt, kto szlachetny nie był obojętny”,
Dla mnie car niby szatan zawsze był przeklęty
I choć woleliście wy słuchać „ tego pierwszego”
Ja pragnąłem, jak on, szczęścia wszech-polskiego,
I w swoich utworach, choć niezrozumiany,
Starałem się wygoić Twoje, Polsko rany!

4

Ja, więc choć umarły, piszę me wywody
I wyrzucam z mapy Polski ociężałe kłody-
Panslawizmu… - Ja – umarły ciałem, a duchem- żywy poeta…