Jesiennym porankiem

[M_Patriota]

Już promienie słoneczne obecne,
chociaż nie znad bloku,
a zza bloku wśród lasu
przebijające się między korony drzew.

Już mgła opadła przy ziemi
i ginie w przebijających się
słonecznych promieniach.
Będzie dzień ciszy i spokoju,
niczym naturę nie szarpany.

W nocy miałem sen - śniło mi się,
że chodziłem po ziemi - po tej ziemi,
skąd moje dzieciństwo.
Czułem dotyk stopami ziemi,
ale nie ciężaru własnego ciała.
Było mi tak lekko, jakobym był aniołem
chodzącym po tej ziemi.
Byłem bosy, a stopy miałem,
choć męskie, lecz delikatne,
jak u niemowlęcia.

Pojawiła się przy mnie moja
na dobre i złe Miłouczynka.
Szliśmy razem trzymając się
za delikatne i ciepłe dłonie.
Uczuć było co niemiara.
Stąpaliśmy po ziemi na boso,
woda spod stóp bryzgała na boki.
Biegliśmy po niej przed siebie,
czuliśmy ciepło wody pod stopami.
Było luźno i lekko na duszy -
bez żadnego ciężaru życia.
Miłouczyńce włosy rozwiewał opór powietrza,
długie po biodra, złote jak len.
Pachniały jak sen z jawy wzięte.
Młodzi byliśmy i niewinni.
Nic nas nie dzieliło,
a wszystko łączyło na przyszłość.
Biegliśmy dalej przed siebie
do celu przystanku,
ale końca nie znaliśmy.
Końcem był przerwany sen.

Barbarze

Pisałem jesienią 2011 roku.

[Jan_Wodnik]

Jest w tym co piszesz naiwny staropolski autentyzm. sympatyczny wiersz.

[M_Patriota]

Witaj Janku! Długo Ciebie nie było. Nareszcie powracasz.
Ślicznie dziękuję za miłe ocenienie wiersza. Serdecznie pozdrawiam. Mietko