włócznia

[Pociągowy Poeta]

wbijam Ci te słowa w serce
zaraz potem w umysł
krwawiące oba
i widzę, jak przegnita moja włócznia języka
przenika w Twoją jaźń i oświeca myśl
czerpię perwersyjną rozkosz z widoku
rozlewającej się wkoło czerni moich
kłamstw
uwielbiam to, bo daje mi siłę
i samoświadomość
bo ujednolica brak dążeń w strukturze trwania
oczekuję bezprzyczynowości i bezskutkowania
oczekuję aż ta czerń zaleje całe naczynie
mojej normatywnej społecznie dziury i przeleje się
na zewnątrz, zaplami mi koszulkę
i majtki, ale śmierdzieć nie będzie
bo co przegnite, zostaje w Tobie i
gnije tam jeszcze bardziej
zmieniając wnętrze w cuchnące gówno

[Alicja_Wysocka]

[quote]bo co przegnite, zostaje w Tobie i
gnije tam jeszcze bardziej
zmieniając wnętrze w cuchnące gówno

Oj, w takiej sytuacji darowałabym bym sobie pisanie Ty z dużej litery :P

[Pociągowy Poeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj, w takiej sytuacji darowałabym bym sobie pisanie Ty z dużej litery :P

haha :) ależ czemu? kurtuazja przede wszystkim :)

[Nata_Kruk]

Podoba mi się Twój pseudonim, bardzo lubię pociągi, tzn podróżowanie nimi.
Wiersz, w moim odczuciu, przekombinowany.. ciekawe, kto stoi za słowami.. Ci.
Pozdrawiam.