Muchy zwane miłością

[Birczin]

I że jako dziewica rozpusty
rozparta usadowiłaś swe wysokie ciało
wsparte o fontannę
w której twoja dusza już kąpiel brała

Ty czekając mnie pośród soli miasta w różowych kwiatkach
szara mysz z wyrazem niedowidzenia w skórze kociej

I że sobie na schodach donikąd przysiedliśmy cicho
aż dostałaś serce kapiące w kopercie półdarmo
od pana drzewa
i ptak na granicy ogródka skrzydłem odmierzał nam godziny
gafę pocałunku odmówiłaś jak pacierz - gdy

droga do domu zataczała z wolna koła - ptak padliny

Zostałem w okruchach latarniowego światła nie mając nic do zjedzenia
z przedartym asem w kieszeniach
odchudzam się z ciebie wbrew sobie przekornie

[bazyl_prost]

ta końcówka o wampirycznych elfach warta wzięcia pod uwagę,
krwawe chochliki w świetle indygo
blisko stwórcy
odrodzenie
zbytnia dal
muchy gryzą do kości

[Birczin]

Ciekawe rozwinięcie i interpretacja. Nie miałem w planie tego aż tak dobitnie ukazać, zwłaszcza podoba mi się stwierdzenie, że "muchy gryzą do kości". Szczerze, to ten wiersz jest bardzo osobisty i zaszyfrowany, a Pan-drzewo istnieje naprawdę, jest to młody artysta, mieszkający we Wrocławiu. Tworzy między innymi bajkowe grafiki pełne mroku i tajemnicy, które ukazuje w swym katalogu napotkanym przechodniom, zachęcając do kupna. Kamuflaż ma zdecydowanie ujmujący.

Pozdrawiam.