Na chybił trafił - człowiek witruwiański

[La_Fée_Verte]

[center]A kiedy już chwycimy Wenus lewą dłonią,
prawą zaciśniemy na Jowiszu,
kiedy stopy mocno oprzemy na Merkurym i Saturnie
i gdy księżyc zwieńczy środek pentagramu,
a Mars zawiśnie nad głową
co wtedy?
Powirujemy przez wszechświat pełen innych wszechświatów
takich jak my sami?
I czy wtedy już koniec będzie?
Czy końca i początku nie znajdziemy
a tylko okrąg, w który nas wpisano?
I który w wir wprowadzony czyjąś ręką mknie i mknie
i końca drogi nie widać?
Bo w początku pamięć dawno się pogubiła.[/center]

Pomyślałam sobie wczoraj, że dawno niczego nie napisałam. Natchnienia próżno szukać, więc książkę jedną na chybił trafił otworzyłam, bo może tam Muza jaka przysiadła - między stronami? Ale nie. Żadna Muza. Witruwiański człowiek spojrzał tak jak zwykle. Popatrzyliśmy więc na siebie, pogdybali i popisałam sobie (w sumie cztery twory, bo następna na chybił trafił ukazała się grota :)).

[center][img]http://i.imgur.com/m1ib9.jpg[/img][/center]

[Anna_Myszkin]

Ostatni wers, jeśli pozwolisz, zajmę trochę prywatnie, a ogólnie zgodzę się z teorią "sprawczej ręki", bo tak mi dziś wygodniej.
Dzięki.
Pozdrawiam :)

[maria_bard]

Forma miała poprawić przekaz. Nie poprawiła.

"mknie i mknie", "wszechświat pełen innych wszechświatów" -to jest pustosłowie.

Opisanie człowieka Leonarda miało uczynić wiersz, poezję. Nie uczyniło.

Ostatnie trzy wersy szczególnie nieudane.

Tekst pisany trochę na siłę, bez wdzięku i emocji, nieudolnie opisujący "skrót ludzkości".

Pozdrawiam. E.

[La_Fée_Verte]

Dziękuję za czytanie oraz konstruktywną krytykę.
Oczywiście, że nie mam nic przeciwko prywatnemu zajęciu żadnego z wersów, Aniu :)
Pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

ciekawy pomysł, ale odnoszę wrażenie, że komentarz do teksu wyszedł ciekawiej niż sam tekst :). ten ostatni, myślę, jeszcze do poprawy.
pozdrawiam serdecznie i do poczytania :)