Biały szal

[Klara G]

łapię oddech-duszę się.
pozostawiasz mi tylko białą kartkę.
więc tworzę znów od początku.

żyję i umieram każdego dnia,
taki paradoks.
mówisz, że tak być powinno.

skazana podnoszę głowę i modlę się.
nie słuchasz.

wszystko ma swój początek i koniec.
płaczę.

walczę ze sobą.
słyszę tylko ciche kroki.

umieram.
mówisz
teraz właśnie

zaczyna się życie.

[Sylwester_Lasota]

byłem, czytałem, pozdrawiam :)

[aluna]

Smutno u Ciebie Renatko!
Nostalgia aż bije.
Zakończyłabym:

ty mówisz
teraz właśnie

zaczyna się życie.

Pozdrawiam!
P.S.
Poczekam , na ciepłe emocje!

[Klara G]

Dzięki za komentarze:)
Skorzystałam z podpowiedzi,dzięki:)
a te emocje hm...na razie pochłania mnie myślenie o kruchości tego życia...
Pozdrawiam!

[teresa943]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wyrzuciłabym zaimki, i bez nich wiadomo, o co chodzi.
reszta na "tak".

serdecznie pozdrawiam :) Krysia

[Klara G]

dziękuję za pomoc,tak usunę.masz rację i tak wiadomo o co chodzi:)
pozdrawiam:)

[Roklin]

Ładnie wyszło. Nic dodać, nic ująć. Po prostu.
Smutny wiersz, szkoda, że uczucie empatii jest zjawiskiem coraz rzadszym...
Ech... pozdrawiam :)