Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Smierć sadu

Maria_Czarnota
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maria_Czarnota

Maria_Czarnota

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dawno dawno temu
Posadził dziadek na miedzy
Trzy jabłonki
By razem rosły
By radowały
I wydawały owoce
Wprowadziły się obok
Wiśnie ślwy czeremchy
Do tego sadu
Dobrze im było razem
Wspólnie czas przeżywały
Według zegara roku

Gdy wiosna nadchodziła
Bielą się otulały
Stroiły jak do wesela
Pszczoły rojnie brzęczały
Ptaki w orkiestrze grały
Wiatr tańczył jak oszalały

Latem świat się zielenił
Nabrzmiewał urodzajem
Sad zmieniał się w kołyskę
Drzewa cicho szumiały
Swe maleństwa tuliły
Pod kołdrą liści skrywały

Rosło i dorodniało
Sadu piękne potomstwo
Wystawiało policzki do słońca
Gałęzie się wytężały
Pod ciężarem stękały
Chętnie ludziom swe plony dawały

Potem tęsknie szumiały
I rwały włosy z głów
Osypywały się liśćmi z rozpaczy
Szarzały i czerniały
Marniały i łysiały
Do życia ochoty nie miały

W samym środku zimy
Na śniegowej pościeli
Poległy drzewa sadu
Skazanego na śmierć

Z ziemi sterczą smętnie
Poderżnięte kikuty
Obok leżą jak kłody
Głowa przy głowie
Pień obok pnia
Martwe i nieruchome
Na zawsze

Znieczulone uśpieniem
Mniej cierpiały
Gdy przystawiano piłę
Do ich szyi
Teraz leżą w nieładzie
Strasząc pobojowiskiem
Po wielkiej egzekucji

Po smutnym cmentarzysku
Dostojnie kroczą wrony
W czarnym odzieniu
I swoim smętnym kra kra
Przy wtórze zawodzeń wiatru
Śpiewają żałobne requiem

Nie ma już dziadka
I nie ma jabłoni
Wnuki rozbiegły się po świecie
W pustej przestrzeni sadu
Zamieszkał smutek
I wieczna tęsknota
Za utraconym rajem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...