przejście

[Mirosław_Niewierszyn]

[center]przejście

ciężarówka jak wrzask ślepy
bałwan losu naprzeciw
w porannej mgle
czerwona róża
na czerni asfaltu
w pełni i w kwiecie
żal i łzy szczere
nad mrokiem grobu
światła na krzyżu
drogi już nie pomogą
przejść
[/center]

[WiJa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Owszem, jeśli się tylko ma na oczach klapki krytykanctwa (sztampy i uprzedzeń), a nie ma w sobie (w głowie i w sercu) choćby i zielonego pojęcia o twórczości. Pozdrawiam

[Gość]

Nic ciekawego, naprawdę.

[mormon]

Tak to jest, gdy pijany siada za kierownicą, bądź też kretyn mający miesiąc prawo jazdy w fyrze za 200 tys pln. Krwawa plama...i pięknie...poz.

[WiJa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Owszem, jeśli się tylko ma na oczach klapki krytykanctwa (sztampy i uprzedzeń), a nie ma w sobie (w głowie i w sercu) choćby i zielonego pojęcia o twórczości. Pozdrawiam



za to ty wija jesteś mekką nadwrażliwości, ostoją przemysłu tekstylnego i nadszyszkownikiem wazeliny miłującym rowy i w wysublimoany wręcz sposób, wyłapujący poezję z pierdzenia każdego grafomana...
Tylko że Twoja twórczość (oczywiście krytyczna, bo innej nie uprawiasz) nawet nie umywa się do pierdzenia każdego grafomana. Pozdrawiam

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie przyszło mi do głowy, że tak może zostać odebrany.
Bo w końcu:
mgła nie musi być poranna,
róża nie musi być czerwona,
asfalt jest naprawdę czarny, gdy mokry,
kwiecie nie odnosi się do róży,
a pełnia do kwiecia.
żal i łzy szczere??? - no tak, tutaj blisko, ale jednak to nie to samo.
A jednak, rzeczywiście, przy odrobinie chęci można tak tekst odebrać. Choroba.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak. Śmierć młodej kobiety pod kołami ciężarówki, w drodze do pracy, to rzeczywiście jest nic ciekawego. Ale pogrzeb... jaki wzruszający, aż pozazdrościć. Nie żartuję i nie ironizuję, naprawdę.

[Mirosław_Niewierszyn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za zrozumienie. To dużo.
Pozdrawiam.

[Mirosław_Niewierszyn]

Panowie M i W, jeśli mogę prosić, to wolałbym żebyście swoje sprawy załatwiali gdzieś indziej. Ok? Nie pod tym tekstem, proszę.
Zdrowia szczerze życzę.

[Mirosław_Niewierszyn]

Myślę, że to kwestia pewnej wrażliwości, nie tyle na instrukcję, co na koci los. Czym wcale nie usiłuję bronić formy tekstu znajdującego się na szczycie tej strony.

[aluna]

Czytałam ,i czytam , i myśle ,że Miroslawie stałbys tam ,,,z tym zniczem i stał,,,a żal i tak nie ukojony!
Cięzko oddać emocje jezeli dotyczą śmierci ,,,!
Pozdrawiam!
+

[Mirosław_Niewierszyn]

W końcu każdy z nas musi, w ten czy w inny sposób, przejść na drugą stronę.
Dziękuję za zatrzymanie się.
Pozdrawiam.

[Bajadera]

nieco mało (nie w sensie długości tekstu) na wiersz, ale swoista laurka do refleksji na nagrobek... tak się dzieje codziennie.

[Mirosław_Niewierszyn]

Laurka, to może nie najlepsze określenie, chociaż klimat rzeczywiście okołopogrzebowy.
No i, niestety, to prawda z tym dzianiem się. Tyle tylko, że gdy nas nie dotyka, to wydaje nam się, że to przydarzyć się może tylko innym.

[Kaliope_X.]

wyobrażam sobie, że trudno napisać wiersz o przechodzeniu, które samo w sobie niesie ból i krzyk. żeby nie za krzykliwie i nie za mało "boleśnie". o przechodzeniu metaforycznie jeszcze trudniej, gdy obraz jest plastyczny. z jednej strony musi być "widoczny" i dobrze, że jest, z drugiej bardzo obciąża odbiór - w tym sensie, że musi być odebrany wprost. zrozumienie pomaga przejść. przynamniej próba, bo światła na krzyżu na prawdę bolą. skupiłam się na czytelnych emocjach.

pozdrawiam,
in-h.

[Mirosław_Niewierszyn]

Kaliope X, dziękuję za komentarz. Bardzo się cieszę, z tego co napisałaś, ponieważ teraz wiem, że tekst jest na tyle czytelny, że może zostać odebrany zgodnie z zamierzeniami.
Pierwsza rzecz, na którą zwróciłaś uwagę, to że przejście można ująć co najmniej w dwóch wymiarach. Chyba to było dla mnie najważniejsze.
Początkowo tekst był dłuższy, ale co jakiś czas go przycinałem, aż osiągnął obecną formę. Trochę się przy tym obawiałem, że zagubiłem sedno, ale teraz jestem pewien, że dużo można jeszcze z niego wyłuskać.
W wolnej chwili postaram się jeszcze tutaj napisać historię, która sprowokowała mnie do napisania tego tekstu.
Pozdrawiam

[niejadalny]

Niezły. Mi się podoba. Choć ta "czerwona roża" trochę harcerska, a i "żal i łzy szczere" też zużyte. Ale reszta spoko. Oddaje wiele myśli.

[Mirosław_Niewierszyn]

Dzięki, niejadalny.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z chęcią tę historię przeczytam. Powyższy wiersz jest bardzo wymowny. Jakkolwiek te cięcia wyglądały, zapewny przysłużyły się utworowi. Jest wyważony.

pozdrawiam raz jeszcze,
in-h.

[Mirosław_Niewierszyn]

Mariola była młodą kobietą o nieco pulchnych kształtach, która, dopiero zaczynała układać sobie dorosłe życie. Wyszła za mąż, znalazła pracę w pobliskim miasteczku w szwalni. Chociaż zarabiała niewiele ponad minimum socjalne, sprawiała wrażenie osoby zadowolonej z życia. Jej dzień zaczynał się o wpół do piątej. O piątej wychodziła z domu i szła w kierunku przystanku, gdzie spotykała się z dwiema koleżankami, z którymi czekała na minibus. W szwalni były przeważnie sporo przed szóstą, więc był jeszcze czas żeby wypić poranną kawę i porozmawiać. Potem Mariola siadała przy automacie szwalniczym, który robił: klak, trrrrrrrrrrr, klak i wykonywał krótki ścieg. Jej zadaniem było złożyć dokładnie, bardzo dokładnie, tak żeby nie było żadnego przesunięcia (to bardzo ważne!) dwie części materiału i nacisnąć uruchamiający maszynę pedał. Klak, trrrrrrrrrrr, klak i operacja wykonana. I tak przez osiem godzin z dwiema krótkimi przerwami.
Po pracy wracała do domu.

Skrzyżowanie było bardzo niebezpieczne. Co jakiś czas ktoś na nim ginął. Pamiętam jak raz musieliśmy jechać objazdem, ponieważ młody chłopak zginął na nim gdy jego Maluch owinął się wokół stojącego przy skrzyżowaniu słupa i droga została zablokowana przez policję. Dopiero gdy po śmierci Marioli postawiono na nim światła kierujące ruchem i barierki uniemożliwiające przejście jezdni w niedozwolonym miejscu, sytuacja się poprawiła.

Kierowca ciężarówki wiózł, jak co dzień rano cysternę z mlekiem z mleczarni do Spółdzielni. Trasę znał na pamięć, dobrze wiedział gdzie może przyspieszyć i, pomimo ograniczeń, nie narazić się na spotkanie z policyjnym radarem.

Mgła Znacznie ograniczała widoczność. Trzy młode kobiety zauważyły podjeżdżający, nieco wcześniej niż zwykle, na przystanek, minibus. Przebiegły szybko przez jezdnię. Gdy pierwsza z nich wsiadała do środka, nagle z mgły wyłoniła się ciężarówka zmiatając biegnącą na końcu Mariolę.

Mariola leżała w bezruchu na asfalcie. Nawet nie było dużo krwi. Z jej głowy jedynie sączyła się skąpa czerwona strużka.

Pogrzeb odbył się po kilku dniach. Była piękna pogoda. Przyszło wielu ludzi. Praktycznie wszyscy, którzy mogli z firmy, w której pracowała, z samym szefem na czele. Trumna tonęła w kwiatach, mąż płakał, orkiestra grała. Wszyscy żałowali.

Matka. Z jej matką czasami mijam się na ulicy (pracowała w tej samej firmie). Zastanawiam się wtedy, ile osób o jeszcze o niej pamięta.

Wiersz 'przejście' przy tym wszystkim, jest niczym.