na deskach podwójnej strefy cienia

[Kraft_]

w teatrze absurdu
tak po prostu
złoty sad
a w nim zepsute jabłko

sztuka
o obrotach ciał rozgrzanych
trwa pomimo

ty zaopatrzona
w zestaw małego znikacza
ciągle umierasz na moich rękach
nie wierzę w złoto
zjadam zakazany owoc
próbując zapomnieć
o tym co znaczy zapomnienie

wracam na scenę
bo nie lubię
zabawy w wesołym miasteczku
ani wiejskich koncertów na trzy czwarte

znajdź mnie
w jasnym płomyku pożądania
przy świecach
rozdwojonych absurdalnie

[Anna_Para]

Rozumiem pomysł na klamrę, ale nie jestem pewna, czy jest tu potrzebna.
Jeden "teatr absurdu" zabrałabym".

Pozdrawiam.

Para:)

[Kraft_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)))
dobrze ... zabieram ... ;)
pozdr. K