Coś wiecej

[sabina kusmicka]

Dzień, jak zwykle rozpoczął się
donośnym dzwonkiem budzika.
O tej porze, na poddaszu,
panował jeszcze półmrok.
Na stole stały obok siebie
dwa puste kieliszki po winie.
W powietrzu unosił się
lekki aromat opium i wanilii.

Leżeliśmy obok siebie, nadzy w pościeli,
rozgrzani nocą i ciepłem rąk.
Chłonęliśmy ten nastrój, wsłuchani w ciszę,
łączącą szczególną więź i najgłębsze uczucia,
i poranne chwile przytulenia,
jak niezwykłe dary losu.

Za oknem zgasły ostatnie latarnie,
powoli wstawał dzień na leniwej ulicy.

Gdy podniosłeś szwedzkie verticale,
poranek nieśmiało otulił mnie
jasnym światłem przez niedomknięte
okiennice.
Przeciągałam się zalotnie,
zerkając w stronę ciebie, szukałam wzrokiem
szlafroka, niedbale rzuconego
na brzeg stylowego fotela.

Podszedłeś do mnie, czule objąłeś,
musnąłeś delikatnie jasne włosy,
obsypując namiętnymi pocałunkami.
W pośpiechu wypiłeś łyk kawy,
zagwizdałeś na psa, wybiegłeś z mieszkania.

Dotarłeś do parkingu, gdzie
poprzedniego dnia zostawiłeś srebrne BMW.
Kilkoma zgrabnymi ruchami,
usunąłeś szron z przedniej szyby samochodu.

W tym samym czasie zaparzyłam
filiżankę herbaty, wzięłam szybki prysznic,
włożyłam czarne legginsy,
pomalowałam usta krwistoczerwoną szminką.
Gotowa na czekające mnie wyzwania,
zamknęłam drzwi na klucz.

[Servus Suus]

Ave Sabina!

Chętnie napisałbym coś więcej o wierszu, ale niestety zlewa mi się on przed oczyma, może lepiej byłoby podzielić go na strofy. Poza tym wydaje mi się, że cztery ostatnie wersy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

są zbędne i bez tego wykreowałaś obraz księcia z bajki, jeśli było to Twoim zamiarem.

[sabina kusmicka]

Serwus, Servus Suus!
w tamtym czasie i momencie tak czułam....chociaż Punto...zamieniłam na BMW....masz rację, spacje są jak najbardziej....i chętnie posłucham Ciebie, gdy już wzrok Twój odpoczął....po mozolnym czytaniu...
dzięki za dotarcie do końca....urwanego wpół zdania