(mężczyzna wtulony spojrzeniem...)

[Anula Szczeblowska]

mężczyzna
wtulony spojrzeniem
w mój strach na twarzy
zapytany co dalej
uśmiecha się wyrozumiale
jak bóg
który zna na pamięć
katastrofy planet
ciał zderzenia nad ranem
gdy rozgrzane
czekają
mój mężczyzna ukrywa czułość
jakby była odstającym uchem
albo
wadą postawy
nie krzyczy przestań kiedy płaczę
ani gdy się bawię jego rzęsami
nie gniewa się na sztorm nastrojów
bluźnierstwa marzeń
Od tego jest bogiem by mi pobłażać
mój mężczyzna
mój bóg
kiedy wiarę stracę
pozwoli mi odejść
i nie wracać

[pan_ktotam]

cały wiersz jest super.... tylko zakończenie - jakby uwarunkowane brakiem pomysłu.... właściwie to nie chodzi o pomysł, ale raczej o impulsowanie odczuć zapisywanych w aktualnej chwili..

pozdrawiam...

[Anula Szczeblowska]

To naprawdę aż tak widać? :) Chciałam początkowo zakończyć na "pobłażać", ale wówczas czegoś mi brak :)

[pan_ktotam]

pokombinuj trochę - to się opłaci.... ;)

pozdrawiam...