jeden krok za daleko

[Elea]

nie ma rady trzeba nadrabiać miną
i udawać że sznurki są wciąż w zasięgu ręki

schemat na kartce obiecywał złote góry
lecz zmieszany z ziemią i powietrzem
stawał się labiryntem bez możliwości wyjścia
nawet na krótkotrwałą przepustkę

po każdej wojnie zmieniano proporcje
aby nie spaść zbyt szybko

o powrocie do korzeni nie mogło być mowy

tylko pęknięcia w skale układały się w słowa
które jeszcze rozumiano bez tłumacza

[Emu Rouge]

sprawnie napisane, ale w większości wtórne i mało oryginalne, tzn. wiekszość motywów np. labirynt, wojna, powrót do korzeni, peknięcia w skale. Fragment ze sznurkami wg mnie najbardziej udany.

[Wawrzynek]

Życie to balansowanie na chybotliwej linie. Czasem wręcz nie ma jej o co / kogo/ zaczepić, a brak współdziałania bliskich powoduje , że z czasem przestajemy rozumieć wypowiadane słowa lub język staje się totalnie obcym.
Jeśli jeszcze sznurki są w zasięgu dłoni i jeszcze nie widać skraju rowni, to ciągle jest nadzieja.
Serdecznie......................

[Mariusz_Sukmanowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aż strach pomyśleć :)....................,że ta opinia jest bardzo trafna.pozdr

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak sobie czytam (jadę od gory w dół) i chciałbym znaleźć tu coś, co zastanowi, poruszy (nie liczę na zachwyty, a łatwe, to psu na buty)...

I w końcu trafiłem - tekst o czymś ważniejszym niż kwiatki, aniołki (czy dupki, za przeproszeniem).

Proponuję zdynamizować zapis (może niedokładnie w taki sposób, ale jednak) - dzięki temu wiersz zacznie uceikać (albo też przybliżać się i uderzać w) od czytelnika, zmuszając go do reakcji. Jeden człon do opuszczenia?
Pozdrawiam

[Mirosław_Niewierszyn]

Przyznam szczerze, przeczytało się z zaciekawieniem.