Prospekt artystyczny, punkt widzenia światła

[Bronisław Jaśmin]

w słonecznych okularach zakładam nieśmiertelność
zatarte kroki przypominają wiersze dadaistów
bo sens przyjdzie gdy wreszcie poszczególny krok
nauczy się sam w sobie samodzielnie chodzić
nie podpierając się o poprzedni jak ruchliwą laską

podciętymi włosami schwytam niebo na lasso
sprowadzę w dół lub zjedzie niewymowną windą

późną porą na biurku musztruję sylaby
które stoją na baczność bezustannie męczy
mnie pytanie czy gdybym był drzwiami w pokoju
produkowałbym wejścia i wyjścia sam w sobie
imię które kołysze się na dwóch zawiasach
choć czas je otwiera i nieraz przymyka

wyjmę kartkę - za oknem zapuka w nią wiersz
(czas przychodzi parami
zlewają się w palcach)
a gdy skończę
trzy kropki zachowam na spocznij

[Anna_Para]

Myślę, że bez szkody dla wiersza można wyprostować składnie, pozbywając się inwersji we frazie:

niebo schwytam na lasso

schwytam niebo na lasso

Poza tym nie podoba mi się łamanie wersów:


późną porą na biurku musztruję sylaby
które stoją na baczność bezustannie
męczy mnie pytanie czy gdybym był drzwiami w pokoju
produkowałbym wejścia i wyjścia sam w sobie
imię które kołysze się na dwóch zawiasach
choć czas je otwiera i nieraz przymyka


Ja bym to jakoś tak.

Ale w ogóle - podoba mi się bardzo, więc pluskam:)

Para:)

Ps. Dziwnie mi bliskie Twoje ostatnie wiersze. Jakoś tak...