Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jakie kobietki

aluna
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Te kwieciste sukienki w maki sasanki
w tali dopasowane u dołu falbanki
podmuchem wiatru figlarnie unoszone
ukazując zgrabne nogi ukrywane

Koronkowe podwiązki zakładane skrycie
na desu zakładanym kokardki wstążki
w kolorach bieli błękitu jasne prążki
czasem gdzie nie gdzie perełki tycie tycie

Powłóczyste podomki ciut przezroczyste
muślinowe aksamitne malinowe
motylem z perkalu zdobne uroczyste
zapachy może owocowo kwiatowe

I te szpileczki stukające rytm właścicielki
miarowo potknięciem zagubiona lękiem
za to sylwetka urocza z klasą wdziękiem
wzrok przykuwały modne noski w muszelki

Tym loczkiem na czole podmuchem huśtanym
warkoczem przed lustrem starannie czesanym
kokieteryjną klamrą za uchem spiętą
na balu w liceum dzięki włosom wziętą

Sznur koralików kołyszących na biustach
ze złotym oczkiem kolczyki błyskające
delikatnie malowane różem usta
raz podkreślone oczy rzęsy skrywające

( nie pytajcie skąd to wzięłam
pamiętnik z nostalgią oglądnęłam)



aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marku miło mi ,że poczytałeś , w tiule i falbanki się pozakręcałeś...,a ta "urocza wyliczanka" to nie dla"kobietek",to dla czytających!
Radości istnienia ,życzę serdecznie!
Ania
aluna

aluna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Podobnie Aniu jak Liryczny , więc się podpisuje bez powtórzenia pod jego kom.
Na tym kończę ponieważ muszę jeszcze raz ucieszyć wzrok tym bajecznie kolorowym wierszem .
pozd.równie kolorowo i ciepło


Waldku cieszy mnie ,bajecznie kolorowo!
Miło ,że poczytałeś!
Kolorowej ,ciepłej niedzieli !
Ania

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Gwizdanie

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję :)
    • Jacek_Suchowicz
      może to nie był deszcz

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @andrew On zauważy każdego deszczem  słońcem  i mrozem da co potrzebne kolego a nawet czasami podpowie   pomoże fartem przypadkiem szczęściem przygodą  i losem i dobra twojego pragnie więc chwal Go  czynem i słowem :))
    • violetta
      Mizoandryczka

      Przez violetta · Opublikowano

      @Marek.zak1 nie zrezygnowałabym z anioła:)
    • andrew
      może to nie był deszcz

      Przez andrew · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Benjamin Artur
      Wyznania wierszopaty

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Wierszopata   łopatą wyrzuca z siebie nagromadzone słowa.   Warstwa po warstwie usuwa je z siebie. Żeby nie powiedzieć — pozbywa się swoich neologizmów, odkładanych przez lata.   Podrzuca je mądrze drzewom. Te potem szumią lasem,   że te wszystkie słowa jakby bledną, że muszą więdnąć, odchodzić i opadać.   Wierszokrata   Łamie kości, rymem rzuca prosto w gości.   Kracze zgodnie, puszcza słowa na przechodnie.   Jak neuropaci, płaci blichtrem.   Rzadko szybko, często za nic.   Jak furiata. Pisze dużo, zwięźle splata.   Jest jakby inny, lecz tak samo obcy.   W świecie, który dopiero się wykuwa.   Pisarzoholik   Wywodzi się z holistycznej wizji pisania.   Z nieuniknionego dążenia do całonocnego pisania właściwego.   Świat przez całą noc jest pochłaniany w ogromnych ilościach.   W postaci obserwacji, obrazów, rozmów i słów,   przyjętych w różnych dawkach.   Po to, by o świcie został przetworzony na użytek swój i wszystkich spragnionych.   Rymokrata   Usychały z suchot klony w parku i skrzeczały czarne wrony we folwarku.   Że świat się kurczy i zawęża. Połykany jest on dziś jak wąż przez głowę węża.   O ziemio spopielona, kraczmy jak i one. O świecie nieskończony, ty masz przecie cztery strony.   Metaforysta   Matematyczno- rytmiczny Rymokrata.   Do niepogody ducha dodałbym gorącego uczucia.   Z ośnieżonych szczytów zimowego lata.   Zastosował wszystkie wzory na ułamek świata,   gdzie święte jęzory palą w grdykę jak metaxa.   Narodził się z popiołu spopielony Feniks i próbuje latać.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...