****

[Ja_Adela]

Zbudujemy tratwę
Przepłyniemy brudną taflę jezior
Zacumujemy przy brzegu
Wyjdziemy na świeżo zgniłą trawę

Obrócisz się do tyłu
I wpadniesz w kolejną rozpadlinę życia

[Staszek_Aniołek]

no jest to jakieś wyrażenie bólu
tylko forma wymaga dopracowania moim zdaniem
ćwicz pisz twórz poprawiaj
pozdrawiam

[Ja_Adela]

Dziękuję za komentarz Staszku Aniele :) nad formą rzeczywiście pomyślę..

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prosta, ale przemyślana miniaturka. Trochę brakuje zadziorności w języku (w sformułowaniach, jakichś odkryciach, które by podkreśliły wyjątkowość sytuacji); ta wyprawa, trud - wydają się czymś zwyczajnie codziennym, a to przecież coś innego, jakaś próba (ocalenia czy ucieczki). Ciekawy pomysł z brudem i zgnilizną - jako czymś do pokonania (to współbrzmi ze śmietnikiem - z poprzedniego wiersza).
Jedyne mocne zastrzeżenie budzi końcowa metafora: rozpadlina życia - co tu jest życiem? świat czy indywidualny los podmiotu? To też niedobre zestawienie, bo odwoluje się do jakichś potocznych wyobrażeń - już wykorzystywanych w poezji.
Motywacja zatraty odwołująca się do historii Lota - pomysłowa.
Pozdrawiam

[Ja_Adela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo cenny komentarz. Dziękuję stokroć!
Rozpadlina życia miała tutaj obrazować indywidualny los przedmiotu. Tyle, że jakby w pewnym stopniu wzięty w ogół. Każdy z nas ma w swoim życiu małe lub większe tragedie, ciężkie sytuacje do rozwiązania, zagmatwane problemy. i kiedy wydaje nam się, że wszystko zaczyna się naprawiać, wracać do normy, ledwo wyrosła trawa już gdzieś tam gnije. Z nieudolności w nieudolność, z problemu w problem.
jednostka jako część ogółu, jeśli można to tak określić..

[dawniejbezet]

To zrozumiałe (jako myśl i jako metafora wyrażająca); chodziło mi o to, że metafora przegaduje, robi więcej szkody niż pożytku.
Dodanie "życia" jest tym "złem największym". Wcześniej są tylko tafla, trawa - ale to się czyta metaforycznie; "rozpadlina życia" nie pozwala czytelnikowi na własną myśl.
Zostawiłbym więc samą rozpadlinę.
Pozdrawiam
PS. Zastanawia mnie jeszcze pewien brak konsekwencji; cała opowieść jest o "my" - a wpada w dziurę tylko "on"?

[Ja_Adela]

tak, teraz rozumiem. Zbyt dosłowna końcówka. Może i masz rację..

co do "my"-"on" :Podmiot liryczny jest partnerem bohatera wiersza. Niekoniecznie jest to człowiek. niekoniecznie jest to ktoś wpadający w rozpadlinę. To "coś" jakby poza. Odczucie tego jest to chyba sprawa indywidualna i nie dosłowna. W każdym razie, to 'coś" przede wszystkim nieokreślonego. Płynne, bardzo ulotne.

[dawniejbezet]

Zrozumiałe, jeśli to przynajmniej byłoby "ego", ale "coś nieokreślonego"?... eteryczne...? jak z czymś takim RAZEM zbudować tratwę?
Także "obrócisz się" (jeśli nie personifikacja, to przynajmniej animizacja - z lekkim dodatkiem świadomości). Myślę, że nie ma co uciekać od konkretu - w tym wypadku.
Pozdrawiam

[Ja_Adela]

coś nieokreślonego [u]odgórnie.[/u] dla Ciebie to być może jest ego, dla kogoś innego sumienie, może ważna osoba... Chciałam zostawić to swego rodzaju niedopowiedzenie.
Pozdrawiam również

[dawniejbezet]

Czyli mamy rozumieć, że podmiot jest tutaj "tym mądrym", który prorokuje temu "partnerowi" - nieokreślonemu "odgórnie"?(? - z założenia? z natury rzeczy?)
I w jaki sposób to "nieokreślone" po raz kolejny przegrywa (wpadając)? - jeśli to jest tylko np. sumienie.
Czy aby nie to "nieokreślone" powinno być raczej podmiotem lirycznym, mówiącym w wierszu?
Pozdrawiam
PS. Przepraszam, że przedłużam, ale wciąż nie rozumiem całej konstrukcji - dobrego - wiersza.

[Ja_Adela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Od razu przepraszam za tak późną odpowiedź, ale odpisać nie było kiedy.
Z pierwszą częścią twojej wypowiedzi mogę się zgodzić, ale z drugą nie bardzo- pisałam już wyżej, ze "nieokreślone" jest podmiotem lirycznym. Zwróć uwagę, że prowadzi ono "partnera", towarzyszy mu, jak napisałaś, a w końcówce wiersza, wcale nie spada.
"Obrócisz się do tyłu
I wpadniesz w kolejną rozpadlinę życia"
spada partner. druga osoba, nie "nieokreślone". Dlatego zmiana formy na TY.

[dawniejbezet]

Ok, rozumiem, metafizyka (wiara, więc może Duch Św.).
Tylko nie rozumiem dlaczego, na Boga, on wpada?
Wpada czy to tylko ostrzeżenie (możliwość)?
I formalnie: czy nie powinno być z małej litery "i wpadaniesz..." jako dalszy ciąg wypowiedzi?
Pozdrawiam