Gadający fotel (sonet) proszę o komentarze

[Błażej_(I)_Kuźniacki]

„Gadający fotel”

Siedzę sam w pokoju, w spokoju niepokoju,
Myślę, czy i jak, ze spokojem zawrzeć sojusz,
Co rusz przerywa mi hałas miasta za oknem,
Ta kontemplacja to farsa, bzdura i problem.

Nie mogę już siebie słuchać, wchodzę do kuchni,
Po czym wychodzę z siebie i wchodzę do próżni.
Tam jest tak przeraźliwie ciemno, cicho, zimno
I tak lepko jakby ktoś przeciął żyły brzytwą.

To nie dno jaskini kręgu dantejskich piekieł,
Ale czuję jakbym przebył z Charonem rzekę.
Jakiś głos krzyczy bym biegł z całych sił przed siebie.

W końcu wbiegam do swego pokoju z powrotem
A w nim ludzkim głosem mówi do mnie mój fotel:
„Nie myśl tyle o niej, bo zwariujesz mój chłopie”.

[Alicja_Wysocka]

U dołu prawej strony masz znaczek "edycja" Kliknij tam i zlikwiduj wszystkie krzaki, denerwują, że nie da się czytać.

[krzywy olek]

może niech ten fotel coś napisze raczej?
pozdr ;)))

[Błażej_(I)_Kuźniacki]

W sensie, że fotel lepiej by napisał niż ja?

[szarobury]

Nie wiem czemu to "proszę o komentarze" odczytuję jako "macie i chwalcie"? Natomiast "rozjechane" rymy w dwóch ostatnich zwrotkach czynią z tego utworu "wyrób sonetopodobny". Nie dajmy się zwariować nie gadajmy z meblami.
Czytam sobie, że jak to często bywa na tym pełnym bólu i niesprawiedliwości padole, wybranka serca peela opuściła go nagle, kiedy jeszcze nie ostygł w jego sercu żar uczuć, czyniąc to rozstanie wręcz nieznośnym. Nie mogący znaleźć sobie spokoju peel błąka się po kuchni, próżni, nawet odwiedza drugi brzeg Styksu (ciekawe skąd wziął obola, jak Grecy od dawna przeszli na euro?) Całość nieprzekonywująca. Trudno się nad tą rozpaczą pochylić.
Tutaj dostrzegam wysiłek skierowany głównie w stronę jak największych udziwnień, wodotrysków.

Sorry


[color=grey]szaro[color=lightgrey]bury

[Prowincjusz]

Twój fotel ma rację ;)

[szarobury]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

[krzywy olek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no, jeśli gada, dać mu szansę ;)))

[szarobury]

Autorze, gdzie przepadłeś i nie odpowiadasz na komentarze, o które prosiłeś? Może pozwól fotel by odpowiedział? Łebski z niego mebel.

[Sylwester_Lasota]

wiesz, w szkole mnie uczyli, że sonet, to bardzo trudna forma wiersza. powiem Ci szczerze, że chociaż pojawiają się tu od czasu do czasu sonety, to sam nigdy nie odważyłem się podjąć czegoś takiego napisać :). osobiście uważam, że masz pewien potencjał, w tym wierszu są nawet momenty, które mi się podobają, ale spróbuj może zaprezentować się w innej formie. może np. w równym jedenastozgłoskowcu ze średniówką po sześciu sylabach :) lub jakiej tam sobie chcesz, ale, chociaż teoretycznie łatwiejszej :).
pozdrawiam i do poczytania :)

[Błażej_(I)_Kuźniacki]

Przepadłem w górach, z których wróciłem dopiero dzisiaj. Fotel już nic nie mówi, a komentarze nie są pozytywne, ale szczere i otrzymane od osób znających się na poezji zapewne lepiej niż ja, więc za wszystkie dziękuję. Nie wiem tylko, czy jest sens dalej pisać. Wisława Szymborska napisała: "Niektórzy lubią poezej – niektórzy, czyli nie wszyscy". Może w moim przypadku powinienem stwierdzić: "niektórzy tworzą poezje, niektórzy - czyli nie wszyscy".

[Sylwester_Lasota]

zawsze warto próbować. warto :)
tyle że trzeba jeszcze co najmniej dwa razy tyle czytać :)
a sonet wcale nie jest taki ostatni.
pozdrawiam i do poczytania :)

[szarobury]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja mówię - są tacy, którzy piszą wiersze i tacy, którzy nimi palą. Ludzkości potrzebni są jedni i drudzy. Trudno nie odczytać zawodu, Autora, z powodu nieprzychylnego przyjęcia utworu przez "znających się" (ja prywatnie sobie takiej etykiety nie nadaję, niemniej dziękuję). Wierszy, które mi się nie podobają nie oceniam z reguły. Niemniej tutaj tytułowa prośba podziałała na moją przekorność. Każdy z nas publikując tutaj pragnie komentarzy. A co do sensu pisania, Autorze - odpowiedz sobie na pytanie - po co chcesz pisać? Dla radości tworzenia, nawet jeśli owocem jest grzmot (tu nie ma aluzji), czy dla poklasku, potwierdzenia od innych jakim to się jest artystą? Jeśli dla siebie, to dalej nie pytaj tylko pisz. A jeśli dla poklasku to na razie też pisz, ale do szuflady. Niemniej każda publikacja i analiza tego co mówią inni o wierszu pozwoli dokonać przewartościowań, dostrzec rzeczy,, które raptem przestaną być takie oczywiste. Ja piszę do siebie i dla siebie. A komentarze innych służą temu abym ocenił jak ze sobą gadam. Pozdrawiam ciepło z nizin.