Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

weszła chłodna zaburzyła ciszę
i od tej pory światła nie ma

skąd się wzięła nikt nie wiedział
z powietrza
przeniknęła cienką szybę
pobladła
w kufrze mieszka sukienkami
szeleści
strach do izby wejść wieczorem
bez światła

namilczała się przy tobie
niemowa
oczy szklane pogubiła
przy oknie
nie patrz w świeczkę bo roztopy
nadejdą
słychać granie trzeszczy nocą
pod łóżkiem

deszcze sieką wiatr się wzmaga pokutny
idą ludzie światła niosą rozpaczy
wije wianki jęki słychać na drodze
stawia krzyże może ktoś ją zobaczy

Opublikowano

"Wiatropanno":) coś posypało się chyba w drugiej "środkowej" strofie?.
Rytm :pojawia się i znika jak tytułowa "zjawa".W każej zwroteczce jest tyle "światła" ,że "zjawę" można wystraszyć:) Taka szybka wariacja twojego wiersza:


weszła chłodna zanurzyła się w ciszę
śmuga światła już nie jest bezpieczna
skąd się wzięła nikt nie odgadł przysłowiem
przeniknęła cienką szybę powietrza


w kufrze mieszka i sukniami szaleści
strach do izby wejść wieczorem samotnie
szklane oczy pogubiła bez treści
kąsa świece kiedy znudzi się oknem


deszcze sieką wiatr sie wzmaga pokutny
idą ludzie z pochodniami rozpaczy
wije wianki kiedy wchodzi do rzeki
stawia krzyże żeby ktoś ją zobaczył


Oczywiście pobawiłem się rymem ,a treść to już inna "zjawa".Klimacik złapałem.pozdr

Opublikowano

może i Mariusz ma trochę racji z uwagami technicznymi, choć Jego wersja już inna, struktury wiersza bym nie zmieniała, może być lekko chaotycznie w końcu buszuje zjawa; podoba mi się całość, prowadzona tajemniczo, lekko z niepokojem, ale bez strachu.
pozdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Skończyłeś swoją walkę?   czy dalej kopiesz   część ciebie jest dalej pod ziemią nie krzyczy czeka uwięziona w swoich wyobrażeniach   tym kim chciałeś być   patrzysz w lustro za długo   jesteś taki jaki widzisz odbicie nie kłamie   budzisz się nie przez słowa   słowa już były nic nie zmieniły   budzisz się przez czucie którego nie da się wyłączyć   więc   co czujesz teraz   jesteś lepszy? będziesz?   albo nie...     ---  
    • różo, ty jesteś w boskości natchniona tyś moja poskromiona jesteś w miłości urodzajna różo ty moja nadzwyczajna jesteś kwiatem z błękitnego nieba różą, co czułości nam potrzeba jesteś tajemnicą wszystkich olśnień swymi płatkami nakrywasz niczym pościel różo, jesteś wdzięcznością z swego istnienia drugiej takiej piękności nie ma jesteś ozdobą wszystkich ideałów wypełnieniem tętniących życiem parkanów różo, jesteś płonącym natchnieniem dlatego wącha się ciebie z westchnieniem jesteś wielkością samą w sobie to dlatego noszę cię ciągle w swojej głowie bo róży kwiatem jesteś ze snu pachniesz mi rajem pachniesz tu bo róży sercem jesteś wtłoczona miłością aby zawsze poskromiona bo róży godnością rodzisz swój dzień on jak kolce budzi i cień bo jesteś spłodzeniem wszelkiej nagrody różo, przy tobie zawsze czuję się młody
    • @Raihaifathum Oj, ciekawy Przypadek trafił mi się na dobranoc :) Wiersz stylizowany na dawną polszczyznę - coś między: gawędą ludową, a balladą. Na pierwszy rzut oka wygląda brutalnie, prawie jak jakaś scena przemocy wobec dziewczyny. Ale -  'z szyi kukiełeczki próchnęły trociny”  To nie jest dziewczyna - to jest lalka. Masz wyobraźnię i odwagę. Momentami aż gęsto od obrazów. Czuję tu duży potencjał, choć chwilami język tak się rozrasta, że trudno za nim nadążyć. Jesteś kimś kto:  dużo czytał  dużo pisał  i bawi się językiem świadomie.   Zapowiada się ciekawie :)    
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...