Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

prosty model
waga
po jednej dobro
po drugiej zło

i raczej musi tak być
to znaczy równowaga
wsparta o chyboczący
ludzki mózg

do tego sztywne
bezsilne ramię
i punkt środkowy
gdzie nie ma nic

Opublikowano

ludzki mózg - gdzie nie ma nic
- to, wyczytuję jako równoważniki, czyli ludzki mózg (chlup, chlup chybocący) to jedno wielkie nic?
Dwa pierwsze wersy raczej po nic, chyba że mają prostować przesilenie słowotwórcze tytułu.
Pozdrawiam

Opublikowano

-z przenośni że mózg opiera się na sztywnym ramieniu w punkcie
gdzie 'na dwoje babka wróżyła..' nie wynika 'wielkie nic' o mózgu,
żle podczytujesz moje refleksje i tendencyjnie prowadzisz je za rogi
do ciemnej obory, tyle tym razem dosadniej bezecie w obronie rozważagi..

pozdrawiam R

Opublikowano

...lepsza prostomyślność niż jakoby rozważaga w dodatku filozofijna (Taki zapis przyjąłeś dla rozwagi filozoficznej by ją ośmieszyć?). Rzeczywiście jednak poleganie WYŁĄCZNIE na własnym rozumie jest... nierozwagą, lecz rozważagą wynikającą z umiłowania własnego mózgu, a nie mądrości. O ile o to szło, to do mnie doszło. :)

Opublikowano

Kto tu pierdy wypisuje ?- koń by się uśmiał
Wiersz dobry , ale filozoficznie nad tą bezsilnością bym się zastanawiała, czy rzeczywiście jest aż tak źle? A tego punktu środkowego gdzie nie ma nic , to właściwie nie rozumiem
Pozdrawiam Kredens

Opublikowano

Jego wzruszenia jej ramieniem - jego natchnieniem.

Jeden mówi, że najwyższe dobro jest w cnocie, drugi kładzie je w rozkoszy, jeden w poznaniu natury, drugi - w prawdzie.
Dobro i zło każdego człowieka zostanie zważone po śmierci przez Najwyższego.
I te kamienie, które Szanowny poeta wrzuca na szale - też.
I można przypuszczać, że obciążą one poetę. Bo waga tylko je zważy i wystawi poecie rachunek.

Zauważyć należy, że Pan poeta - mężczyzna do obsługi wagi (bardzo wrażliwego urządzenia, które ma wiele modeli wcale nie prostych) nie nadaje się.
Pan poeta musi nauczyć się życia.
Gdy poeta/pisarz rozumie życie, to potrafi w sposób mądry przedstawiać różne fakty z życia swojego i innych ludzi, wierszem lub prozą, tak aby miały znaczenie dla potomnych.
I nie rości do nikogo pretensji, że wymyślił coś jego mózg, ale ludzie nie chcą tego kupić.

Opublikowano

> Mithotynie piszę pierdy bo są zrozumiałe, a o słowo dobrze jest zahaczać
i majtki cerować, na gruntach tyglach opcjach i odlewaniu nie znam się, a
odsapnąć zawsze można czemu nie.

pozdrawiam R

Opublikowano

> Kredensie, czy wszędzie bezwzględnie musi coś być.. i tu zbliżamy się i oddalamy jak to w życiu i wszechświecie - od przemykającego między nogami zajączka..

pozdrawiam i dzięki za czytanie z wątpliwościami Ran

Opublikowano

> Szanowny Filipie Nowaku, nie jestem aptekarzem i na razie nikt mi
od wlepionego wiersza nie niedomaga.. o nagłym handlu i potomności nie pomyślałem.

dzięki za sążniste uwagi i wizytę Ran

ps: po 'nauce życia' łatwo zabrnąć w nieświeże przeterminowane banały

Opublikowano

- Mirosławie Niewierszynie o gruntach z gruntu zła w aspekcie
zajechania filozofiją wschodu.. - to jeszcze Tego nieprzegryzłem..
i po temu moja odpowiedż trochę w humor i sarkazkm przybrana.

pozdrawiam Ran

Opublikowano

Ran.
Tytuł odczytałem trochę inaczej niż wszyscy. Treść jasna.
Moralność, rozum, zdolność wyboru. Granica neutralności, punkt zero, albo w jedną, albo w drugą.Właściwie chyba?
Tytuł miał lekko podkreślić Twoje zirytowanie, że się tym tematem zajmujesz. Niby wszystko powiedziane, a człowiek dalej "filozuje", wie, że nic odkrywczego nie wniesie, ale temat jest zbyt frapujący, aby zostawić.
Właściwie?
Pozdrawiam

Opublikowano

> Pomyłek Stokrotny

-sporo lizolu filozofującego w Twoim komentarzu - ale totalnie przystaję
na to co powiedziałeś (..a na sztaludze przede mną landszafcik z wagą, sztywnym ramieniem i mózgiem..)

pozdrawiam Ran

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...