Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"Gość w dom Bóg w dom "

marta_sawicka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

marta_sawicka

marta_sawicka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano


H istorie losu dziwne nieslychanie
E cho je ciągle w świecie powtarza
L udzi prowadzi Światła działanie
E gzaminując łaską obdarza
N a ziemskiej drodze wiele doświadczeń
I wszystko w życiu łączy jakaś nić
E kranem duszy poznasz działania

W których nie warto bez Boga żyć
I jeśli spotkasz kogoś w potrzebie
E migrującego ze świata miłości
R ękę mu podaj przytul do siebie
C ierpieniu ulżysz wydrzesz ciemności
I wiedz że skoro wstąpił w twe progi
O patrzność pewnie go tam posłała
C elowo Pan Bóg krzyżuje drogi
H artując serca bo przez nie działa
Nikodem_Ópatowski

Nikodem_Ópatowski

Opublikowano
Opublikowano

zabrakło kropki nad "i". Pomysł bardzo ciekawy, tej konstrukcji nie da się zapomnieć.

ten sposób rymowania mi się nie podoba, jest ani średniowieczony ani "współczesny".

cała treść wiersz musiała przedrzeć się przez przeszkody w postaci konstrukcji i rymów, niepotrzebnie sobie utrudniasz.

Moja rada: na razie nie rymować, poczytać poetów którzy byli mistrzami rymów(Mickiewicz i całkiem inne oblicze rymowania Kofty). Zauważ, że oni jednoczesnie byli mistrzami rytmu. decydując się na rymy, musimy automatycznie decydować się na konsekwentny rytm. To pozwoli poprawić treść-rozstanie z rymami. Poczytaj jeszcze Herberta i Baczyńskiego.

Na koniec jeszcze raz pochawalę Cię za pomysł z Tą kolumną z pierwszych liter. Jest to ciekawy pomysł i wyzwanie dla poety, wreszcie środek poetyzacji

Pozdrawiam Nikodem

marta_sawicka

marta_sawicka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziekuje Nikodemie za komentarz i Twoja opinie postaram sie popatrzec na innych ale przyznam sie szczerze ze lubie swoj styl dzieki niemu jestem autentyczna a ten portal i tak nauczyl mnie wiele dzieki wam,pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...