Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"Orły zemsty"
Nad kraj odwiecznego wroga---> odwiecznego > okrutnego
Lecimy by dokonać zemsty
W wielkim stalowym monstrum ----> W stalowym monstrum
Kryjemy strach napięty
Nie zależy nam na życiu
I nie boimy się śmierci ----> Staramy nie myśleć o śmierci

Kieruje nami zemsta i widok wciąż żywy w pamięci
Płonących miast,terroru i upadku ojczyzny --- > płonącej jak pochodnia ojczyzny
Śmierć już dawno nasze rodziny pochłonęła

Z białych chmur wylatują jastrzębie
Chcą strącić na ziemie nas
Lecz my nie damy swej krwi

Strumieniami nienawiści odpędzamy ich
Zrzucamy sznur bomb
To nasza pomsta jest
Niech wróg poczuje
Gorycz bólu i w strachu
Gasi miasta swe


utwór dedykuję wszystkim lotnikom polskim lotnikom którzy od 1940 roku ryzykowali życie w nalotach na hitlerowskie Niemcy.

Opublikowano

To szkic jest...już w pierwszym wersie błąd jest. Odwiecznego, który wcale odwiecznym nie jest...nie chce mi się komentować. Albo rymowanym napisz, albo białym bo poplątane to jest. Popracuj nad tym z m- c może coś wyjdzie.

Opublikowano

Piszesz odwieczny i tu bład jest, odwieczny to Bóg jest. Z historycznego punktu widzenia to też błąd. Dalej tam nie boimy się śmierci- akurat!!! Każdy się boi szczególnie śmierci, chociaż może raczej bólu umierania. Wielkie stalowe monstrum- z samej nazwy wynika, że monstrum wielkie jest, więc słowo wielkie zbędne albo monstrum.

Opublikowano

dzięki za rady.Nie jestem żadnym wytrawnym poetą zresztą to widać.Proszę pisać o uwagach co do wiersza
Gdybyś stracił dom rodzinę i wszystko co miałeś twoja chęć zemsty zasłoniłaby chęć życia, z całego serca chciałbyś zadać cios równie głęboki jaki otrzymałeś.Te uczucie chyba przyćmiłoby chęć do życia.

strzałkami naznaczyłem jakie poprawy wniosłem.

Opublikowano

Niektóre naloty były prowadzone tylko i wyłącznie na ludność cywilną.Nie na przemysł,nie na zgrupowania wojsk,nie na strategiczne cele.Tylko i wyłącznie przeciwko ludności cywilnej.

odwiecznego rozumię w sensie : od wielu wieków,setki lat. I w istocie tak było.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @obywatel   Masz rację, że to dwa różne standardy i trudno tego racjonalnie obronić. Badania na mózgu - zakaz, bo niehumanitarne. AI - pełna para, bo zyski, bo przewaga militarna, bo kto pierwszy ten lepszy.   Fatalizm rozumiem. Ale "i tak zginiemy" to argument, który zwalnia z myślenia. A myślenie to jedyne, czego AI jeszcze nie zabrała nam całkowicie. Na razie przynajmniej. Pozdrawiam. :)  @violetta @iwonaroma @Poet Ka   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Samotność jak cisza  Z wyboru - koi Z konieczności- boli  Dom bez okien  50 odcieni czerni  Niema burza  Nie słychać  oddechu  Śpiewu ptaków   Pulsu w skroniach   Krzyku za szkłem   Szeptu imienia   Pęknięty dźwięk  Zgiełk miasta   Nie zagłusza   Tłum na przystanku   Ramię przy ramieniu   Oddech przy oddechu   Niema próżnia   Samotne drzewo   Świta     inspiracja :    Emily Dickinson¹   " The soul selects her own society - Then shuts the door "²           Przypisy:   ¹  Emily Dickinson - 1830 - 1886, poetka amerykańska. Większość życia spędziła w dobrowolnym odosobnieniu.     ²  Tłumaczenie: " Dusza wybiera sobie własne towarzystwo -Potem zamyka drzwi ".
    • Prawdziwe niestety.  Są pułapki bez wyjścia, często nieuświadamione i mało widoczne. Pozdrawiam.
    • Coś przetrąciło dzieciństwo    Dobrze powiedziane   Niedobrze gdy to się stanie   Właśnie   Stanie i jest    Nie stało przebrzmiało   Tylko lekkie akordy popròszyny   Nie   To jest też tuż pod powierzchnią     Z lekka trącone a już puka od spodu    A co tu się wysilać w słowa!   Gówno gówniane co raz się przykleiło do buta życia    I wciąż śmierdzi od nowa
    • „Setna bajkowa wyprzedaż”   Sprzedam jabłko z tego drzewa, gdzie kuszona była Ewa, i dym z krzewu płonącego, do Mojżesza mówiącego.   Dorzucę też to, co męczy — garniec złota z końca tęczy, smocze jajo, kwiat paproci, lotny dywan i but koci.   Mam też lampę, a w niej dżina — ponoć własność Aladyna. I ten kocioł z Łysej Góry, w którym wiedźma warzy chmury.   Mam husarskie wielkie skrzydła, jakby komuś walka zbrzydła — dla rycerzy, już z ironią, do ucieczki przed pogonią.   Jest i laska, choć złamana, samego Gandalfa Pana, róg, na którym Wojski grał, i kule z Ordona dział.   A do tego kwiatki z wianka, który miała Świtezianka, Borutowe rogi diable, Wołodyjowskiego szablę.   Kupcie krzesiwo magiczne, co sny daje fantastyczne! Nabywajcie, nie czekajcie, z tej okazji korzystajcie!   Ja wybrednych zadowolę, wszystko kładę wam na stole... A na koniec — to już cudy! — tanio odsprzedam czołg „Rudy”!   Dziś na sprzedaż świat baśniowy, jutro — rozum narodowy, bo się najlepiej handluje tym, co ludziom czar funduje.   Nie pytajcie, co jest prawdą, co legendą, propagandą — świat od wieków tym się trudzi: kto najlepiej śni dla ludzi.   Bo największym skarbem przecież nie są cuda na tym świecie, lecz opowieść, bajek słowa, co pozwala żyć od nowa.   Leszek Piotr Laskowski.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...