Typowe romansidło - tytuł roboczy - rozdział 1.

[rouen]

Zimne powietrze z północny wypełniło jej płuca, a jesienne słońce oświetliło bladą twarz. Szła pośpiesznym krokiem, szczelnie opatulona zielonym szalikiem z frędzlami. Spieszyła się, za minutę miał odjechać jej autobus, a ona ciągle była daleko od przystanku. W końcu zdecydowała, że pobiegnie. Będzie szybciej, zgrzeje się trochę, to nic. Ruszyła, wiatr rozwiał jej włosy, a misternie uwiązany szalik zerwał się z szyi, nie było już jednak czasu, aby za nim gonić. Trudno, posmutniała wsiadając do autobusu. Droga do szkoły była dość prosta. Zza szyby pojazdu widać było fabrykę płatków śniadaniowych Pacyfik, a w niektórych momentach spowitą mgłą, szarą wstęgę Wisły. Koniec jazdy, wysiadła czując jak nieprzyjemny chłód drażni jej szyję, wtedy znowu pomyślała o szaliku.
***
Tym czasem w innej części miasta, niedaleko ogrodu zoo botanicznego, po asfaltowej ścieżce prawie biegnąc szedł on. Przecież nie mogę po raz kolejny spóźnić się na zajęcia, to było by przegięcie, pomyślał mijając kolejną ulicę. Nagle coś uderzyło go w twarz. To był ten szalik, zielony akryl delikatnie popieścił jego nos. Na początku nie wiedział co zrobić, rozejrzał się spokojnie po ulicy ale nie zauważył nikogo kto szukałby zielonego szala z frędzlami. Po czym ponownie spojrzał na to dziwne znalezisko i przyłożył je do nosa. Hm... Pachnie...- powąchał ponownie - cytryną i różami. Całkiem przyjemnie... Schował go do torby i poszedł dalej myśląc ciągle do kogo może należeć.
***
Agata! - krzyknął ktoś znajomy. Dziewczyna obróciła się, a przed nią wyrosła przyjaciółka.
-Cześć Bogna - cmoknęła ją w lewy policzek
-Oh... Aga co ty taka zamyślona, zakochałaś się czy co? - zaśmiała się przyjaciółka
-Nie ale zgubiłam ten zielony szalik, no wiesz, który ten co mi go babcia zrobiła
-To poproś, żeby zrobiła ci następny, taki sam
-Eh... - zatrzymała się - to nie możliwe
-Dlaczego?
-Bo on był zrobiony z zielonego akrylu, który mój dziadek przywiózł z Maroka
-No to naprawdę zonk, ale już się nie martw. - Bogna spojrzała na przyjaciółkę uśmiechając się - Dobra?
-Dobra. Dziś będzie ciężki dzień...
-Mówiłam ci już coś na temat narzek... - nagle przerwała -spójrz, znasz go - wskazała palcem na chłopaka o czarnych jak smoła włosach i śniadej karnacji - Bóg nie człowiek... Ah...
-Bogna daj spokój - weszły do szkoły, dalej rozmawiając na temat przystojnego bruneta.
***
Powtarzał w myślach mijając wejście do szkoły. Nagle jego skupienie zmącił śmiech niskiej dziewczyny w bordowym płaszczu, wskazywała na niego palcem. - Bezczelna, w domu ja nie nauczyli, że się nie pokazuje ludzi palcami?!- Chciał już wrócić do powtarzania dat, ale ktoś chwycił go za ramię.
-Hey Darek, co tam? - wyszczebiotała wysoka i smukła blondynka z dużymi piersiami, która od dłuższego czasu próbowała się z nim umówić
-W porządku, a co...
-Chciałeś się zapytać co u mnie - przerwała mu, wsuwając mu rękę w tylnią kieszeń dżinsów - u mnie świetnie, tylko jednej rzeczy mi brakuje - tu spojrzała na niego sarnim wzrokiem, zalotnie trzepocząc rzęsami
-Mianowicie? - zapytał, choć znał już odpowiedź
-Miłości - tu po raz kolejny spojrzała na niego wymownie
-Sory Maja ale musze już lecieć coś skserować - wyciągnął pospiesznie jej rękę z kieszeni i niezbyt zadowolony z zaistniałej sytuacji pobiegł ukryć się przed niewygodną adoratorką. Choć była ładna, nie pasowała mu. Wiadomo wszystko na miejscu, fajne cycki, pupa, ale charakter, to nie była ta jedyna. Po za tym nie miał czasu na dziewczyny. Po szkole leciał na próbę do teatru, gdzie występował jako statysta, potem do domu coś zjeść, rzucić okiem na pracę domową, a potem jechał na drugi koniec miasta po młodszą siostrę, która o 21 kończyła zajęcia baletowe. Jak tu znaleźć czas dla dziewczyny? Powtarzał, kiedy kumple pytali się go czemu się z nikim nie umawia. Dzwonek przerwał jego rozmyślania, wszedł do gabinetu historycznego zostawiając za drzwiami wszystkie "błahostki"
***
Agata i Bogna wchodziły do budynku gimnazjum nadal rozmawiając:
-Kurde z takim to ja bym mogła bić rekord świata w całowaniu, wiesz 30 godzin z hakiem, z nim bym mogła z 200. Boski był no nie?
-Tak, tak Bogna, ale daj mi się choć przez 15 minut się skupić, bo...
-Daj spokój myślisz, że Nowak zrobi nam ten sprawdzian z Antygony? Daj spokój nigdy nam nie robił, doć to taki Misiu, pantoflarz typowy, po co...
-Panno Klajbor, następnym razem - przerwał jej głos profesora Nowaka - następnym razem proszę ostrożniej dyskutować na temat sprawdzianów - Bogna obróciła się, a jej oczom ukazała się masywna postać profesora. Był barczystym pięćdziesięciolatkiem, ubranym w śmieszną tweedową marynarkę i brązowe mokasyny takie jakie nosi wokalista zespołu Pulp.
-Proszę pana ale ja...
-Żegnam panie
-Ożesz kurwa, czemu ja mam pecha? - zaklęła Bogna czerwieniąc się ze złości
-Bo za dużo gadasz? - powiedziała z przekąsem Agata
-Ta, zajebiście, wiem o tym. Kurde głupia Antygona, ja tego nawet nie przeczytałam, opowiedz mi coś?
-Ale już nie gadaj więcej i słuchaj!
-No dobra
-Antygona była córką Edypa...
***
W liceum zabrzmiał dzwonek na przerwę, wszyscy wytoczyli się z klas na korytarz.
-Stary weź coś zrób, bo Majka się na ciebie ewidentnie napaliła, a szkoda by było taką laseczkę przepuścić, powiedz jak ci się nie podoba. Wiesz wszystko zostałoby w rodzinie. - zachichotał obleśnie Mirek
-No fajna laska ale...
-Jakie ale - przerwał mu - z taką dupcią to do hollywood, albo ty jesteś ślepy, albo homo. Ja cię nie czaję.
-Nie, fajna jest nie ma co, ale tak no wiesz, nie w moim stylu.
-A jaka jest w twoim stylu? Bo jakoś nie widziałem z tobą żadnej... - spojrzał na niego podejrzliwie
-No taka, żeby się mi podobała. Nie chcę pustej lali, z którą nawet nie pogadasz tylko musisz się bzykać
-Stary w jakim ty świecie żyjesz? Eh... Romantyk się znalazł... Dobra nie gadajmy na takie tematy, bo czuje się jak baba i mnie mdli...
Darek odwrócił się w drugą stronę szukając po pełnym korytarzu jakiegoś pustego miejsca, gdzie mógłby sobie to wszystko poukładać. Czuł dużą presję, wszyscy kumple traktowali go trochę jak odludka, nie miał dziewczyny, choć wiele z nich dałoby wszystko, żeby z nim być. Gdziekolwiek się pojawiał tam zawsze wzbudzał największe zainteresowanie dziewczyn, ładniejszych, brzydszych, blondynek, brunetek, które za wszelką cenę starały się skraść choć mały kawałek jego duszy. Poznać co kryje się pod czarną czupryną, a nawet pod ubraniem. Pożądały go bo był tajemniczy, uchodził za artystę i buntownika, był zakazanym owocem, a ta która go pierwsza ujarzmi miała zostać nieoficjalną mistrzynią sztuki uwodzenia. Usiadł spokojnie na jedynym wolnym parapecie wyciągnął z kieszeni komórkę, sprawdził, żadnych nowych wiadomości. Może jednak warto choćby dla tego umówić się z tą Majką? Pomyślał, chowając telefon z powrotem.
***
Po lekcjach Agata wsiadła z Bogną do autobusu, dziś jechały razem do domu Bogny robić referat na biologię. Autobus miał już odjeżdżać, kiedy tylnie drzwi się otworzyły, a do środka wskoczył ten sam chłopak, którego widziały rano. Jego czarne włosy śmiesznie sterczały potargane przez wiatr, Aga szturchnęła przyjaciółkę i ściszonym głosem oznajmiła, że jej "bóg" jedzie z nimi autobusem. Bogna stanęła na palcach i mocno wyprężyła szyję, stał z tyłu i opierał się o czarną rurkę przy wyjściu. Aga poczerwieniała ze wstydu, wszyscy patrzyli się na jej przyjaciółkę, która niczym mała małpka skakała w środkowej części pojazdu depcząc po nogach przypadkowych osób. Nie wytrzymała, pociągnęła ją na dół i karcącym głosem powiedziała:
-Daj spokój, dla niego jesteś tylko smarkulą z gimnazjum
-Aga nie poznaje cię, zawsze mówiłaś, że lubisz starszych chłopców, a teraz? Taka pasywna postawa? No coś ty?
-To inna sytuacja, wszyscy się na nas gapią! - prawie krzyknęła
-Daj sobie na luz, ja nic takiego nie robię, przecież...
-Przecież to nic, że to publiczny środek komunikacji - przerwała jej - pełno jest tu ludzi, znajomych i mniej znajomych i że ty skaczesz tu jak mała małpa i depczesz ludziom po nogach, nie no wcale!
***
Darek ledwo zdążył na autobus, na szczęście kierowca otworzył mu tylnie drzwi i mógł się nie martwić, że się spóźni na próbę. Złapał się czarnej rurki tuż przy wyjściu i po raz kolejny zaczął powtarzać w myślach, tym jednak razem jakiś wzór fizyczny. Nagle jego rozmyślania przerwał głośny śmiech wydobywający się ze środkowej części autobusu. O nie, znowu to ta dziewucha - pomyślał spoglądając na skaczącą gimnazjalistkę, którą spotkał dziś rano przy wejściu do szkoły. Co ona robi?! Nie... Kiedy autobus skręcał dziewczyna przewróciła się na niego. Wkurzył się ale dobre wychowanie kazało mu pomóc jej wrócić do pionu i nienaturalnie ugrzecznionym tonem zapytał:
-Wszystko w porządku?
-Oh... tak dzięki za pomoc. Ej czy ty przypadkiem nie chodzisz do dwudziestki?
-Chodzę - odpowiedział już mnie smypatycznie przeczuwając zamiary dziewczyny
-Cóż za szczęśliwy traf, bo ja chodzę do gimnazjum naprzeciwko.
-Cudownie - wycedził przez zęby. Teraz już na pewno nie da mi spokoju - pomyślał mocno przyciskając rurkę
-A jak masz na imię, bo ja jestem Bogna, a to Agata
-Darek
-Ładne imię, a gdzie jedziesz?
-Do teatru
-Teatru? - odezwał się jakiś nie znajomy głos. Darek spojrzał w stronę z której go usłyszał. Zobaczył, kasztanowo rudą dziewczynę, o miłym uśmiechu i zielonych jak irlandzka trawa oczach. Pewnie to jej koleżanka, jak ona miała na imię...
-Tak, do Horzycy, Agato - odpowiedział podkreślając ostatnie słowo. Sam nie wiedział dlaczego to zrobił, bo zabrzmiało to trochę śmiesznie, a dziewczyna na dźwięk imienia trochę się zaczerwieniła.
-Będziesz grał w jakiejś sztuce? - przywołał go piskliwy głos tej drugiej
-Tak, jako statysta w Antygonie - mówił ciągle patrząc na Agatę
-Ale szok, co nie Agata? Wiesz, bo my teraz omawiamy Antygonę, a kiedy wystawiają?
-Bodajże na koniec listopada, to znaczy za jakieś 2 tygodnie, jakbyście chciały przyjść to zapraszam
-Dzięki, pogadamy z naszym polonistą. - odpowiedziała rozpromieniona Bogna
-Miło się gadało ale to mój przystanek, cześć - powiedział wychodząc z autobusu. Kiedy wreszcie znalazł się w teatralnej charakteryzatorni, przypomniała mu się twarz Agaty. Może, gdyby nie ta jej koleżanka... Ah... Dobra nic by i tak z tego nie wyszło. Myślał wsadzając na głowę perukę. Miała śliczne oczy...
***
Bogna cała rozanielona wpatrywała się w znikającą sylwetkę Darka, a Agata myślała o tym co powiedział. Miły był nawet i miał ładne włosy. Eh... I tak nic by z tego nie wyszło. Zamyśliła się, aż nagle z letargu wyrwał ją piskliwy głos przyjaciółki:
-Te młoda, obudź się wysiadamy. Boski był co nie?
-Nie, w sumie normalny.
-No co ty gadasz? Boski i już
-Dobra boski był, o to chodziło?
-Co tak nerwowo? Spokojnie, a boski był i już! - na te słowa zaczęły się śmiać. Jednak Agata nagle przypomniała sobie o szalu i posmutniała.
-Młoda co jest?
-Przypomniało mi się o szalu.
-Daj spokój, nie popadajmy w skrajności, jak mawiała Scarlett O'Hara pomyślę o...
-Tym jutro- przerwała Bognie - Ja też tak zrobię, co ja bym bez ciebie zrobiła?
-Nic?
Znowu zaczęły się śmiać, a szara jesienna ulica zdawała się wypleniać ich zadowoleniem. Jeden z pomarańczowych liści kasztanowca opadł na głowę Agaty, tworząc śmieszny kapelusik, na co Bogna głośno zarechotała: "Choć już bo zaraz ci gałąź na głowę spadnie."

[asher]

Historia zgubionego szalika. No może być :) Na miarę wieku i jasności spojrzenia (bez obrazy-od razu proszę). Jest kilka drobnych poprawek - Tym czasem itp, ale to drobiazgi. Pozdrówka od 1 czytelnika!

[rouen]

Dzięki za komentarz, rozumiem /chyba/ co chciałeś powiedzieć. Jednak mam dopiero 15 lat i takie historie o "szalikach" na razie do mnie trafiają :) również pozdrawiam

[asher]

Nie podejrzewałem, że tak mało :))) Tym bardziej kibicuję!!!

[Lourds Nowak]

Gdyby popracować nad tym co pisze się razem, a co oddzielnie, tekst byłby poprawny. Myślę, że gdyby dopisać jeszcze około czterch objętości na tym samym poziomie, można byłoby z czystym sumieniem wysłać tekst do jakiegoś kobiecego wydawnictwa typu "Różowa seria", czy jak się nazywa, i tekst z pewnością nie pozostałby niezauważony. Pozdrawiam serdecznie.