Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czas na śniadanie minął...

Marek Wieczorny
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek Wieczorny

Marek Wieczorny

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Syntetyczna rzeczywistość
Poraniona spękaną farbą
Krzyk artysty
Alfabet barw

Lecące żurawie
Nie odlatują z płócien
Zaklęte w palecie
Płynące kolory

W powietrzu baletnica
Nad paryską sceną
Nie ma grawitacji
Ani lewiatana

Utkany z tęczy
Uśmiech wielkiej damy
Przyklejony do twarzy
Melancholią

Arlekin z domalowanym
Zdziwieniem tęskni
Czas na śniadanie minął
Pożółkły trawy

Marek Wieczorny

Marek Wieczorny

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Patrycjo!
Cieszę się, że zatrzymałaś się, na krótką chwilę, przy tym wierszyku. Dziękuję za miłe słowa. To zawsze dodaje sił i wiary w to, że ktoś chwilowo będzie towarzyszem mojej wyobraźni.
Serdecznie pozdrawiam
Marek Wieczorny

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Marku, bardzo inny ten Twój wiersz, w końcu widzę w pełni artystę - malarza :).
Z jakich to obrazów czerpałeś wspomnienia - staram się zgadywać, ale przecież każdy ma swoje, które pozostają. Najważniejsza, łącząca jest tu prawda o życiu, która schowana w słowach melancholijnie nas przestrzega.
pzdr. bezet

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Dzika plaża

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Simon Tracy fin de siècle, owszem, ale bliższy jest Ci chyba romantyzm...
    • iwonaroma
      pożywianie się żywym

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 :) !  Dziękuję w imieniu swoim i

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Wiechu J. K. Zgadza się, pycha :)    
    • Berenika97
      Powrót ojca

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Duch szlacheckiego jeźdźca, który gna przez wieki na koniu pod dom córki z fotowoltaiką - niezwykła fantazja. No i są elementy osobiste - rodowe. :) Mój ulubiony moment- gdy ojciec z szablą prosi o kawę zamiast miodu pitnego, bo XXI wiek to nawet dla duchów ciężkie czasy pod tym względem. A może Maria Antonina miała taką wizję? Świetny tekst!
    • iwonaroma
      sceptyczne twarze

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 :)) Sceptyk jak kwas solny ;) Dzięki     
    • Simon Tracy
      Dzika plaża

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Na plaży było pusto i głucho  jak oko wykol. Fale oceanu płonęły, pomarańczowym ogniem  schowanej do połowy tarczy słońca. Mógłbym skoczyć w ten magiel żywiołów i odejść wreszcie  bez cienia winy, kary czy wspomnień. Zatopić wreszcie swój wrak w potędze posejdonowego królestwa. W oku cyklonu z którego nie wyjdę choć na krok.     Moje ślady są tak niewidoczne. Odciskają się ledwie  w zimnym i mokrym piasku. Nie to co blizny zadane przez ludzi i siebie. Skrwawione przeguby i ramiona. Rozbite, umysł i serce. Po kontakcie z naturą człowieka. Idę spokojnie ku spienionym falom. Mijam skruszałe  i zalane powodzią słonych łez, zamki na piasku. Kiedyś byłem ich budowniczym,  potem nadzorcą aż wreszcie obrońcą. Straciłem je wszystkie. Jeden po drugim. Teraz są tylko ruiną a zarazem żywym pomnikiem mojej klęski.     Marzyłem tylko o separacji od świata. A świat odpłacił mi wojną. Wygrał. Zamęczył jednostkę setką problemów, tysiącem spraw  i milionem bez ideowych rozmów. Zniszczyli mnie  i nawet nie usłyszałem słowa przepraszam. Bo jak można tak żyć? W mroku, nędzy, upadku. Depresji wszelkich inicjatyw. Pogrzebie witalności i pochwale marnej śmierci. Zostałem przez nią powołany. Nie do życia w zakłamanym stadzie.     Lubię plaże. Są jak ja. Dzikie i odseparowane. Samotne i ciche. Zalane, przypływem rozpaczy. Odkryte, odpływem racjonalności. Błąkam się jak okręt  pozbawiony zbawczego światła latarni.     Wchodzę czasami na klif, górujący nad zatoką Nocny wiatr,  popycha mnie  ciepłym objęciem ramienia ku przepaści. Na plaży iskrzą ogniki dusz. Życiowych rozbitków. Skacz i poczuj wolność. Jak my. Jak nam podobni.     Obiecuje im, że jutro skoczę  lecz dziś chcę wrócić do domu. Pić i pisać. Zmazać swój strach i ból. Otrzeć łzy bezwartościowym wierszem. Odwracam się i biegnę. Mgła powstała nad zatoką, unosi mnie w swych gęstych kłębach. Eskortując bezpiecznie  do samych drzwi.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...