Kiedyś

[WiktoriaW]

napiszę o tobie wiersz taki który porwie języki
staniesz się niebieski i przyjdziesz cicho jak sen

nie musisz pukać do drzwi kiedy niebo rodzi ciepło
łasi się jak kot do nagich ud i budzi drewno w kominku

przejdziemy przez ciała drobnymi krokami
aby nie pominąć supernowych drżących w palcach

świat będzie topnieć w dłoniach coraz więcej i coraz mniej
haseł dostępu wymiany głosek rozwieszonych na ustach

tam w środku zaginą szepty i wyznania zdobywając się
na odpowiedzi zagłuszymy jaskrawe iluminacje ulic

[Anna_Para]

I znów mogę tylko pochwalić, Wiktorio.
Nie uzasadniam odpowiedzi. Wiesz, dlaczego:)

Para:)

[WiktoriaW]

Tak, wiem doskonale, dziękuję i pozdrawiam:)

[adam hoff]

Tekst lirycznie przeinwestowany, sprawia wrażenie walizki domykanej kolanem...
Skoro jest niebo, to po co dosładzać je jeszcze ciepłem, jeżeli przywołujemy klimat kociokominkowy, to jak mają się do niego drżące supernowe, jeżeli palce zajęte już są supernowymi, to po co w dłonie upychać jeszcze świat itd. itp.

[WiJa]

To pięknie tak myśleć, w to wierzyć; byleby jak najprościej tego (co będzie kiedyś) być pewnym (to wtedy tak właśnie będzie). Pozdrawiam.

[WiktoriaW]

Tak zgadza się, a rzeczywistość bywa różna. Dziękuję bardzo:)

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dopowiem za Adamem H. - pseudonimowanie nie jest wadą, a bywa zaletą, jednak przesycenie nuży, gdy nie wyzwala otwarcia, gdy nie zaskakuje czymś w finale. Dodatkowo wtedy wychodzą na oczy słabostki, JAK choćby "cichy sen" (banalne), "kot do ud" (zaryzykuję stwierdzenie, że nawet kiczowate). Bardzo nieudana przerzutnia w koncówce - w dodatki nieodkrywcze "odpowiedzi" mają kontrastowo przykryć melodramatyczne "szepty i wyznania". Proszę jeszcze popracować.
Pozdrawiam