Raj utracony

[marek_miros]

Człowiek żyje na granicy błędu i obłędu
jedno płynie z drugiego po korycie myśli
jaki świat nierealny - ten świat, który widać
jaki świat jest realny, ten który się przyśni.

W obrotach ziemskiej sfery na niebieskich szlakach
w ogniach pieców historii bez oddechu cienia
w codziennym surfowaniu na ścianie tsunami
płoną wschody, zachody i nic się nie zmienia.

Szukam słowa by oddać prostą linię koła
podrzędne formy wmierzam w przenajświętszą składnię
na dnie ciemnej doliny, oceanu, flaszki
wieszam jabłko na drzewie. Może dziś nie spadnie.

[Sylwester_Lasota]

mi się podoba :)

pozdrawiam

[marek_miros]

Dziękuję Ci bardzo i również pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Ta ..flaszka.. mnie trochę "drapie" w ucho..
Widzę, że to trzynastozgłoskowiec, poza pierwszym wersem.
Może zamiast..żyje.. dać.. tkwi..? będzie po trzynaście, choć trudniej się czyta.
A wiersz podoba się.
Pozdrawiam... :)

[marek_miros]

Dzięki. Mnie też trochę "drapie". Myślałem o dzbanie ale jednak zostawiłem flaszkę. Na razie. Może jeszcze pomyślę. Cieszę się, że ktoś to podobnie odbiera. Co do rytmu. To samo - przymierzałem "Żyje się na granicy..." i to by chyba można. Serdeczne dzięki za czytanie i uwagi.

[Sylwester_Lasota]

butelka?

[NOWA]

Zatrzymał, zamyślił, zaciekawił. Pozdrawiam:)